TZAKI JAZZ

Η τελευταία μέρα της λευκής παπαρούνας

2008-01-16T13:18:00.000+02:00

Oι ταυρομαχίες δεν με συναρπάζουν. Σε αντίθεση με την άποψη του Χέμινγουει περί θεώρησης του τορέρο ως καλλιτέχνη που δημιουργεί με κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, το συγκεκριμένο έθιμο μου προκαλεί αρνητική προδιάθεση λόγω της ανισότητας της σύγχρονης μάχης. Ειδικά στον παραδοσιακό ισπανικό τρόπο, που αποτελεί την πιο άμεση εξέλιξη του αρχέγονου αγώνα, η εξόντωση του ταύρου σε τρία επίπεδα επίθεσης με συνεχή χτυπήματα από πλήθος αντιπάλων σε καίρια σημεία, ακατάπαυστη αιμορραγία και εξουθένωση των φυσικών αντοχών του άτυχου ζώου, μου μοιάζει περισσότερο με ένα καλοστημένο σχέδιο δολοφονίας.

Πιστεύοντας ότι το βαθύτερο νόημα ενός τέτοιου, φαινομενικά ανούσιου και άσπλαχνου εθίμου, βρίσκεται στην αναπαράσταση προιστορικών αλληλοεξοντώσεων μεταξύ ανθρώπων και ζώων ή στην απεικόνιση της τραγικής ειρωνείας των ιδανικών καταμεσής ενός δίκαιου πολέμου (σεβασμός του αντιπάλου, δόξα στον νικητή λόγω αξίας του ηττημένου, αξιοπρέπεια στη μάχη, αξιοκρατία στον αγώνα, τιμή στον νεκρό), αναζήτησα να βρω κάπου ζωντανή μια σταγόνα της δικής μου πεποίθησης, μια μάχη διαφορετική.

Το καλοκαίρι του 1989 βρέθηκα στην Ανδαλουσία...

Καλά κρυμμένο στον ψηλότερο από τους λόφους που περιτριγυρίζουν την παραλιακή πόλη El Puerto (de Santa María), το μικρό χωριό της νοτιοανατολικής Ισπανίας στην επαρχία του Κάδιθ είναι δύσκολο να ανακαλυφθεί ακόμα και από Ισπανούς που έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους στη γύρω περιοχή. Την 20η Ιουνίου, στη γραφική αυτή λιθόχτιστη οπτασία οι ντόπιοι υποδέχθηκαν, ως είθιστε τα τελευταία 238 χρόνια, την «τελευταία μέρα της λευκής παπαρούνας» με άφθονη σανγκρία, παέγια στον ξυλόφουρνο και παθιασμένο, μυστικιστικό φλαμένγκο.

Την επόμενη, απομεσήμερο του καλοκαιρινού ηλιοστασίου, οι δρόμοι παρέμεναν έρημοι και η προσμονή τεράστια. Τίποτα δεν θύμιζε το χθεσινό γλέντι παρότι η γιορτή πλησίαζε στην κορύφωσή της. Η ανυπόμονη μάζα ωθούσε από νωρίς το πρωί τον ήλιο στη δύση της μεγαλύτερης βόλτας του για αυτό τον χρόνο και μόνο δύο εύχονταν αυτό το ταξίδι να ήταν ακόμα μακρύτερο.

Ο 25χρονος Χοσέ Μαρία Ανθανάρες και ο 6χρονος Εσιελίτο. Δεν είχαν ποτέ γνωριστεί αλλά - κυρίως - η μοίρα καθώς και ορισμένες - συνειδητές - επιλογές θα τους έσμιγαν και ταυτόχρονα θα τους χώριζαν για πάντα εκείνη την ημέρα. Ο Χοσέ το γνώριζε εδώ και ένα χρόνο, ο Εσιελίτο θα το ένιωθε την τελευταία στιγμή.

Για τους τουριστικούς οδηγούς η γιορτή όφειλε την ονομασία της στο γεγονός ότι τη μεγαλύτερη μέρα του έτους ο καυτός ήλιος τύφλωνε και ωρίμαζε ολοκληρωτικά τις παπαρούνες. Για τους ντόπιους όμως, η τελευταία μέρα της λευκής παπαρούνας συμβόλιζε το καλά κρυμμένο μυστικό τους, ποτισμένο από το αίμα του ιερού ταύρου ή του αγαπημένου τορέρο που ήταν αρκετό για να πορφυρίσει το «Ιερό Πεδίο». Το στρογγυλό εκείνο και τραχύ χωράφι με τις παπαρούνες, στην βορεινή πλευρά του λόφου, κολλητά στο εκκλησάκι του Σαν Εστεμπάν.

Συγκεντρωμένο το πλήθος στον βράχο πάνω από το εκκλησάκι, στις 7 ακριβώς, θα παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα την ετήσια αλλά και αέναη μάχη των δυο παλαιότερων και πλουσιότερων οικογενειών του χωριού, βασισμένη στην αλληλοεκτίμηση, τον αλληλοσεβασμό και την έμφυτη μαχητική ικανότητα των αντιπροσώπων-μονομάχων τους.

Οι Ανθανάρες και οι Καμπέθας είναι για αιώνες η αριστοκρατία του μικρού χωριού. Εκτρέφουν με πάθος ταύρους τους οποίους πουλούν στις καλύτερες αρένες ενώ κάποτε είχαν μέλη των οικογενειών τους ανάμεσα στους πιο γνωστούς – συμβατικούς - τορέρος του κόσμου. Πριν 238 χρόνια, οι πρόγονοι τους μετά από μακρά συζήτηση για την αξία και τη σημασία της ταυρομαχίας καθώς και την ιερότητα του ταύρου ως συμβόλου δύναμης αποφάσισαν την αποκοπή του καλύτερου μέρους της παραγωγής τους από τις πωλήσεις και τη δημιουργία ενός αγώνα όπου ο πραγματικά καλύτερος θα κέρδιζε, μια ωδή στην γενναιότητα και αξία των αγωνιζομένων. Αξιοκρατικά, ο άνθρωπος ως ισότιμος μονομάχος, σε περίπτωση ήττας θα όφειλε το ίδιο τίμημα με τον ταύρο. Θάνατος στο πεδίο της μάχης. Και ο επιζήσας ταύρος θα απολάμβανε την ίδια τιμή με έναν τορέρο. Δόξα και αναγνώριση του μεγαλείου της δύναμης του.

Στο καφενεδάκι της κεντρικής πλατείας, οι πρεσβύτεροι των δύο οικογενειών συμφώνησαν τους παρακάτω όρους:

-Δικαίωμα στη μάχη θα είχε κάθε ενήλικο αρσενικό μέλος.

-Ο τορέρο θα ανήκε στην μια οικογένεια και ο ταύρος στην άλλη, πηγαίνοντας εναλλάξ κάθε χρόνο, κατά τη 19^η ώρα του καλοκαιρινού ηλιοστασίου.

-Ο ταύρος θα ήταν ευθύς απόγονος μιας εκ των δέκα καλύτερων οικογενειών ταύρων κάθε φάρμας, που θα επιλέγονταν με αυστηρά κριτήρια τα επόμενα 20 χρόνια.

-Ο τορέρο θα είχε δικαίωμα συμμετοχής για όσο διάστημα ήθελε και κατάφερνε να μείνει ζωντανός.

-Η μάχη θα ήταν ισότιμη, με ένα μαχαίρι 23 εκατοστών για τον τορέρο που να αντισταθμίζει τα κέρατα του ζώου και μόνη κάλυψη τα φυσικά εμπόδια του χώρου.

-Σε περίπτωση θανάτου του τορέρο, η σειρά δεν θα άλλαζε σύμφωνα με τον δεύτερο κανόνα αλλά η μάχη θα επαναλαμβανόταν τον ακόλουθο χρόνο με τον αμέσως επόμενο στην ιεραρχία τορέρο της χαμένης οικογένειας και τον πρωτότοκο του νικητή και ιερού πλέον ταύρου.

-Ο νικητής ταύρος θα απολάμβανε ίδιες τιμές και σεβασμό με τον τορέρο, χρησιμοποιούμενος πλέον ως τα βαθιά του γηρατειά για την αναπαραγωγή απογόνων αντίστοιχης αξίας.

-Το έθιμο θα ανήκε αποκλειστικά στα βλέμματα των ντόπιων και ο νεκρός μονομάχος, άνθρωπος ή ταύρος, θα θάβεται με τιμές από τη νικήτρια οικογένεια στην «Αυλή των Ενδόξων », το δασύλλιο που καλύπτει την είσοδο του χωριού.

Δεν έχει σημασία πώς ο φίλος σου ο Τζάκι έμαθε για αυτό το μεγαλειώδες συναπάντημα ιδανικών. Ούτε πώς ξεπέρασε τον τελευταίο κανόνα και βρέθηκε εκεί την ημέρα που ο Χοσέ Μαρία Ανθανάρες αντιμετώπισε τον Εσιελίτο, τον γιο του «ιερού» Εσιέλο που μόλις πέρυσι είχε νικήσει τον πατέρα του Χοσέ, Ερνέστο και έβαλε τέλος στη ζωή του πιο θρυλικού εκ των τορέρος των δυο οικογενειών.

Ο Ερνέστο σκότωσε με το μαχαίρι του 17 ταύρους Καμπέθας και είδε να πεθαίνουν 6 εκ των πιο γενναίων και άξιων τορέρος της αντίπαλης (μόνο για μία ημέρα το χρόνο) οικογένειας, υπερασπιζόμενος για πρώτη φορά την τιμή του πατέρα του σε ηλικία 21 ετών και δίνοντας την τελευταία μάχη στα 61 του, όντας ακόμα σε άριστη σωματική και πνευματική κατάσταση.

Δεν θα σου πω ούτε το αποτέλεσμα της τρομερής εκείνης μάχης. Σημασία έχει να αντιληφθείς τον σεβασμό αυτών των ανθρώπων προς τον θηριώδη αντίπαλο και τα ιδανικά ενός αναπόφευκτου μα δίκαιου αγώνα. Την αντρειοσύνη, την τελειότητα των ψυχικών και φυσικών ικανοτήτων τους καθώς και τους συμβολισμούς της ταυρομαχίας χωρίς περιορισμούς, όπου άξιος σκοτώνει άξιο για την ανάδειξη και εξύψωση ξεχασμένων μα αληθινά αγνών ιδανικών.

Αν ποτέ βρεθείς σε χώρα που η ταυρομαχία αποτελεί παράδοση και αντικρύσεις λαμπερά πόστερς να σε καλούν να απολαύσεις τους διασημότερους εκ των τορέρος, θυμίσου τον πολυταξιδεμένο φίλο Τζάκι, τον Τζάκι τον Jazz. Ο αρτιότερος τορέρο του κόσμου, ο δικαιότερος, ικανότερος, αξιοπρεπέστερος και πιο κοντινός στην ασυγκράτητη ταύρινη δύναμη θα είναι πάντα ένας Καμπέθας ή ένας Ανθανάρες, από ενα μικρό χωριό της Ανδαλουσίας, στους λόφους του Κάδιθ.

Μετα το Γεγονός - Μέρος 3ο

2008-01-07T22:50:00.000+02:00

Δεν είναι παράξενο που ο Κουρτ βρήκε τη λύση και σε αυτόν τον γρίφο. Το επόμενο μεσημέρι, στη διάρκεια του γεύματος, εξήγησε στη σύζυγο τη λογική με την οποία έφτασε στην απάντηση. Της άρεσε πολύ να παρακολουθεί τον σύζυγό της να εξηγεί τις σκέψεις του. Πέρα από την ηλικία, δεν είχε ούτε την ανάλογη πνευματική καλλιέργεια, με αποτέλεσμα να θαυμάζει υπέρμετρα τον τρόπο με τον οποίο ο Κουρτ απλοποιούσε τον κάθε γρίφο και έκανε κατανοητή τη λύση στο ακροατήριό του. Στη συγκέντρωση (στου Νέστορα) το επόμενο βράδυ, επανέλαβε την εξήγηση για να γίνει κατανοητή σε όλους τους άνδρες του Κάτω Χωριού. Η κυρία Favr ανήκει αδιαμφισβήτητα στην Α πληθυσμιακή ομάδα του Σμάλιν ενώ για τον κύριο Favr δεν μπορούμε να γνωρίζουμε -αυτή είναι η απάντηση.

Αν φαίνεται παράξενο στον αναγνώστη το γεγονός οτι δεν υπήρχαν άλλοι που να καταλήγουν στις απαντήσεις, αυτό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην βεβαιότητα που είχε πλέον κάθε κάτοικος οτι "ο Κουρτ θα μας το λύσει κι αυτό" κι έτσι δεν πολυασχολούνταν σοβαρά με την -πολύ σημαντική για το χωριό- επιδίωξη της επίλυσης. Αυτή η νωθρότητα με την οποία αντιμετώπιζαν οι άνδρες τις δοκιμασίες δεν είχε περάσει απαρατήρητη από τον κλητήρα, πράγμα που θα φανεί στη συνέχεια. Ο αναγνώστης ενδέχεται να μπερδεύεται επιπλέον από την εμμονή του αφηγητή να αναφέρεται αποκλειστικά στους άνδρες του Κάτω Χωριού χωρίς καμιά αναφορά στις συζύγους και τα τέκνα (πέραν της οικογένειας του Κουρτ την οποία έχουμε περιγράψει σε χονδρές γραμμές λόγω της ιδιότητας του πρωταγωνιστή της ιστορίας που φέρει ο αρχηγός της). Ο αφηγητής θα προσπαθήσει να εξηγήσει συνοπτικά σε αυτό το σημείο την δομή της κοινωνίας του Κάτω Χωριού προκειμένου να αποσαφηνιστεί και αυτό το ομιχλώδες σημείο της ιστορίας.

Η κοινωνία του Κάτω Χωριού ήταν κατά βάση πατριαρχική. Οι ρόλοι των μελών της οικογένειας ήταν διακριτοί και σεβαστοί απ' όλους. Οι άνδρες ήταν κυρίως υπεύθυνοι για τις βαρύτερες εργασίες με τις γυναίκες να βοηθούν στις πιο ελαφριές (πχ. στο άρμεγμα των αγελάδων) και να έχουν σαν βασικό καθήκον να μεγαλώνουν με στοργή τα παιδιά και να φροντίζουν το σπιτικό. Τα παιδιά ελάμβαναν τη βασική μόρφωση από τους ευσυνείδητους δασκάλους του σχολείου και τις πρακτικές γνώσεις για τις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες από τους πατεράδες τους. Όσον αφορά στις διοικητικές διαδικασίες, τα πράγματα λειτουργούσαν με απλό πλην δημοκρατικό τρόπο. Υπήρχε ο Πρώτος Κύκλος στον οποίο οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι διαχειρίζονταν τα δημόσια πράγματα και νομοθετούσαν δια βοής και με βάση την αρχή της πλειοψηφίας. Επίσης, υπήρχε και ο Δεύτερος Κύκλος του οποίου τα μέλη δίκαζαν και καταδίκαζαν οδηγούμενοι από τα νομοθετήματα του Πρώτου Κύκλου. Δικαίωμα του εκλέγεσθαι είχαν μόνο οι άντρες άνω των 23 ετών ενώ δικαίωμα του εκλέγειν όλοι οι κάτοικοι (άντρες και γυναίκες) άνω των 16 ετών.

Η ιδιαίτερα ισχυρή κοινωνική αλληλεγγύη και η σχεδόν ανύπαρκτη εγκληματικότητα (απότοκα και τα δύο του Γεγονότος και του δραματικού μετασχηματισμού της ψυχολογίας των ανθρώπων που επέζησαν) καθιστούσαν πρακτικά αχρείαστο τον Δεύτερο Κύκλο ο οποίος υπήρχε -σύμφωνα με την άποψη που επικρατούσε- "διότι ποτέ δεν ξέρεις ποιός δαίμονας θα κουρντίσει τον ήρεμο άνθρωπο". Η αμέριστη εμπιστοσύνη και ο σεβασμός που όριζε τις σχέσεις των κατοίκων είχε καταστήσει πρακτικά ανίσχυρη ακόμα και την ιδιότητα του νομίσματος του χωριού ως μοναδική επίσημη ανταλλακτική αξία αφού, στην καθημερινή πρακτική, ανταλλάσσονταν αγαθά με αγαθά ή με υπηρεσίες (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνη η οικογένεια που προσέφερε φρέσκα λαχανικά για ένα χρόνο σαν πληρωμή προς τον δάσκαλο για την θεωρητική εκπαίδευση του γιου).

Τέλος, μέσα σε αυτή την ιδιόμορφη κοινότητα με τις κομμουνιστικές συνήθειες, την χριστιανική ηθική και την δημοκρατική διοίκηση, οποιοδήποτε αγαθό μπορούσε να αποκληθεί πολυτέλεια (και σε αυτή την κατηγορία ενέπιπταν όλα τα αγαθά που δεν παράγονταν από τους κατοίκους στα γεωγραφικά πλαίσια του Κάτω Χωριού), είναι προφανές οτι προερχόταν από τις προσφορές των Συμβούλων του Επάνω Χωριού. Σε αυτά τα τελευταία, κάποιες -σπάνιες- φορές συμπεριλαμβάνονταν και ορισμένες μικρές τεχνολογικές ευκολίες όπως πρόχειρα ηλεκτρονικά συστήματα ασύρματης επικοινωνίας εμβέλειας μερικών δεκάδων μέτρων. Αυτά τα ιδιαίτερα αγαθά διαμοιράζονταν από τον Πρώτο Κύκλο όσο το δυνατόν δικαιότερα ανάμεσα στα νοικοκυριά.

Εκείνο το σούρουπο, ενώ είχε μόλις περάσει μια από τις συνηθισμένες μπόρες που τόσο πολύ αγαπούσαν οι κάτοικοι του χωριού, ο Κουρτ ξεκουραζόταν δίπλα στη σόμπα της κουζίνας, έχοντας στο πλάι του τη σύζυγο και στην αγκαλιά την όμορφη θυγατέρα του. Αν και παραξενεύτηκε που κάποιος του χτύπαγε την πόρτα τέτοια ώρα, δεν βιάστηκε να σηκωθεί με αποτέλεσμα, όταν τελικά άνοιξε, να βρει μονάχα ένα νοτισμένο φάκελο στο κεφαλόσκαλο χωρίς κανένα ίχνος του αγγελιοφόρου. Με προσοχή για να μην ανησυχήσει τη σύζυγο, άνοιξε το φάκελο και διάβασε το λακωνικότατο μήνυμα: "Κάτω από το καλάθι που μαζεύετε τις θρούμπες, θα βρεις ένα φάκελο. Αυτός ο γρίφος είναι μόνο για σένα. Αποτελεί μια γραφειοκρατική διαδικασία για να δικαιολογήσουμε την επιλογή σου. Δεν έχω αμφιβολία οτι θα ανταποκριθείς. Την επόμενη φορά που θα κατέβω θα μου δώσεις την απάντησή σου. Υπογραφή> ο Κλητήρας."

Χωρίς να έχει πολυκαταλάβει, ο Κουρτ έτρεξε στο καλάθι, το ανασήκωσε, βρήκε το φάκελο και τον άνοιξε. Με μια μικρή ανατριχίλα, διάβασε όρθιος το (τυπωμένο!) έγγραφο:

Σε ένα αποκρυφιστικό μοναστήρι της Αλμεράγια, οι μοναχοί συγκεντρώνονται κάθε πρωινό, σχηματίζουν ένα κύκλο και προσεύχονται. Κατά τη διάρκεια της προσευχής αλλά και καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας απαγορεύεται να ανταλλάξουν οποιαδήποτε κουβέντα (ή νεύμα). Επιπλέον, τα κελιά της μονής δεν διαθέτουν καθρέφτες και είναι αδύνατον για κάθε «ένοικο» να δει την εικόνα του με οιονδήποτε τρόπο. Κάποια των ημερών εμφανίζεται ο Θεός και θέτει τους μοναχούς προ των ιερών ευθυνών τους. «Ορισμένοι από εσάς έχετε αμαρτήσει. Αύριο το πρωί κάθε αμαρτωλός θα εμφανίσει μια κόκκινη βούλα στο μέτωπό του. Προκειμένου να σωθούν οι αδελφοί σας, κάθε ένας που αντιλαμβάνεται οτι ανήκει στους αμαρτωλούς οφείλει να θέσει τέλος στην επίγεια ζωή του», τους είπε. Ως αναμενόταν, την επόμενη κάποιοι εκ των μοναχών είχαν εμφανίσει τη βούλα. Το ενδέκατο πρωινό μετά την παρουσία Του, το μοναστήρι είχε καθαρίσει από τους αμαρτωλούς και ο κίνδυνος της θείας τιμωρίας είχε εκλείψει. Ένα ερώτημα μόνο απέμενε για να μας θυμίζει την ιστορία των μοναχών της Αλμεράγια: Πόσοι θυσιάστηκαν για τη σωτηρία της Ιεράς Μονής;

Συνεχίζεται...

Μετά το Γεγονός - Μέρος 2ο

2007-12-27T16:15:00.000+02:00

Στην πραγματικότητα, ο γρίφος δεν ήταν τόσο δύσκολος ώστε να δικαιολογούνται οι αντιδράσεις των κατοίκων προς τον κλητήρα. Ο Κουρτ βρήκε την απάντηση εκείνη τη μέρα ενώ όργωνε το χωράφι και ικανοποιήθηκε, θα έλεγε κανείς, τριπλά. Μια επειδή έλυσε το γρίφο, δεύτερη επειδή θα χάριζε στην οικογένειά του και στους γειτόνους του τα λαχταριστά ψάρια και τρίτη επειδή επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πόσο καλό του κάνει όλη αυτή η διαδικασία -να ακονίζει δηλαδή και το μυαλό την ίδια ώρα που απασχολείται σωματικά με τις καθημερινές εργασίες.

Το ίδιο βράδυ, στις 20:27 ακριβώς (όπως ήταν συμφωνημένο) όλοι οι άντρες του χωριού συγκεντρώθηκαν στο καπηλειό του Νέστορα για να συζητήσουν σχετικά με το γρίφο. Έπρεπε να καταλήξουν καθώς -όπως προέβλεπε η διαδικασία- αύριο το πρωί στις 09:10 ο απεσταλμένος τους θα συναντούσε τον κλητήρα στη μέση του Κάθετου Δρόμου που συνδέει τα δυο χωριά για να του ανακοινώσει την απάντησή τους. Το σημείο συνάντησης ήταν το υψηλότερο σημείο στο οποίο επιτρεπόταν να βρεθεί κάποιος Κατωχωρίτης αφού σε διαφορετική περίπτωση, οι Σύμβουλοι είχαν καταστήσει σαφές πως θα διέκοπταν διαμιάς τις γενναιόδωρες (όπως τις χαρακτήριζαν) προσφορές τους.

Ο απεσταλμένος του Κάτω Χωριού δεν ήταν ο ίδιος κάθε φορά. Σε αντίθεση με τον κλητήρα του Επάνω Χωριού, δεν αποτελούσε η θέση αυτή κάποιο θεσμοθετημένο αξίωμα. Μολαταύτα, τους τελευταίους μήνες η συχνότητα με την οποία επιλεγόταν ο Κουρτ γι' αυτή την αποστολή (λόγω βέβαια και της τεράστιας συμβολής του στην επίλυση των γρίφων) ήταν εμφανώς μεγαλύτερη από οποιουδήποτε άλλου. Αυτό βέβαια το άτυπο προνόμιο που απολάμβανε ο Κουρτ, διόλου ενοχλούσε τους υπόλοιπους -αντιθέτως, όπως έχει ήδη αναφερθεί, ένιωθαν όλοι μεγάλη ευχαρίστηση που συνέδραμε την κοινή προσπάθεια ένας τόσο ευφυής άντρας.

Η συζήτηση για το γρίφο κράτησε λίγο αφού ο Κουρτ πήρε το λόγο νωρίς και εξήγησε αναλυτικά οτι η ανταμοιβή δεν μπορούσε παρά να βρίσκεται στο πρώτο κουτί, δεδομένων των προϋποθέσεων που όριζε ο κλητήρας. Στη συνέχεια, χαρούμενοι και ανακουφισμένοι οι παρευρισκόμενοι, απόλαυσαν το εξαίσιο βραστό της κατσαρόλας που είχε ετοιμάσει ο Νέστορας για την περίσταση καταναλώνοντας παράλληλα πολλά λίτρα από εκείνη την υπεροχή αρωματική μπύρα που τους είχαν χαρίσει προ εβδομάδων οι Σύμβουλοι του Επάνω Χωριού, μετά από μια άλλη εύστοχη επίλυση γρίφου.

Οι επόμενες ημέρες ήταν πολύ ήσυχες στο Κάτω Χωριό. Σε κάθε σπίτι αναλογούσε ένα κομμάτι από την τελευταία αμοιβή και κάποιο από τα γεύματα σε κάθε οικογενειακό τραπέζι συνοδευόταν από αυτές τις νοστιμότατες τσιπούρες. Ο Κουρτ ήταν πολύ χαρούμενος με τον εαυτό του και ανέμενε με προσμονή τον επόμενο γρίφο που θα υπαγόρευε ο κλητήρας το ίδιο απόγευμα στην κεντρική πλατεία. Μονάχα ένα πράγμα τον προβλημάτιζε (χωρίς βέβαια να τον ανησυχεί). Ήταν κάτι που του είχε πει ο κλητήρας όταν συναντήθηκαν εκείνο το πρωινό στον Κάθετο Δρόμο για να του ανακοινώσει την απάντηση του τελευταίου γρίφου. Είχε βέβαια συνηθίσει να τον βλέπει, αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε να ξέρει τόσα πολλά για εκείνον. Τον είχε περιεργαστεί, θυμόταν, από πάνω ως κάτω, πριν του απευθύνει φιλικά το λόγο: " Ώστε εσύ είσαι ο Κουρτ! Πώς είναι η μικρή; Τη σόμπα την έφτιαξες ή ακόμα την έχεις την κακομοίρα μες στο κρύο;".

Φυσικά την είχε επισκευάσει τη σόμπα ο Κουρτ, αλλά το σημαντικό δεν ήταν αυτό. Πρώτα απ'όλα, πώς ήξερε ο κλητήρας το όνομά του; Πώς ήξερε οτι έχει κόρη, οτι αυτή είναι μικρή και τέλος, πώς είναι δυνατόν να ήξερε για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τη σόμπα του; Επιστρέφοντας προς το χωριό εκείνο το πρωί, σκεφτόταν όλ' αυτά με ελαφρά ανησυχία. Γέλασε με τον εαυτό του στο ενδεχόμενο να υιοθετήσει κάποια από αυτές τις υπερφυσικές θεωρίες που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους συγχωριανούς του σχετικά με τους Επανωχωρίτες και μετά από λίγο είχε ξεχάσει τελείως το όλο περιστατικό. Μονάχα αυτό του είχε μείνει στο μυαλό - ο χαιρετισμός που του απηύθυνε ο κλητήρας όταν γύρισε να φύγει. Του είχε πει με μεγάλη σιγουριά "Γεια σου Κουρτ, θα τα ξαναπούμε σύντομα. Θα ακούσεις από μένα!".

Η ώρα έφτασε λοιπόν. Ο κλητήρας είχε ήδη πάρει θέση πάνω στην αυτοσχέδια εξέδρα που είχαν κατασκευάσει στη δυτική πλευρά της πλατείας (έξω από την εκκλησία) ενώ οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν βιαστικά για να ακούσουν τη νέα δοκιμασία. Μετά από ένα σύντομο πρόλογο (όπου εξηγούσε την απόφαση του Συμβουλίου στο εξής να επιλέγονται σημαντικά δυσκολότεροι προς επίλυση γρίφοι) ακολούθησε -εν μέσω απολύτου σιγής- η πολυαναμενόμενη ανάγνωση:

Σε μια μακρινή χώρα, σε μια μακρινή ήπειρο, σε ένα μακρινό πλανήτη ενός μακρινού γαλαξία, υπάρχει ένα χωριό που ονομάζεται Σμάλιν. Στο χωριό Σμάλιν οι κάτοικοι μονάχα ρωτούν, δεν εκφράζουν ποτέ κατάφαση ή άρνηση. Μάλιστα, όλες τους οι ερωτήσεις απαντώνται μονολεκτικά, με ναι ή όχι. Εκτός αυτού, οι κάτοικοι είναι χωρισμένοι σε δυο πληθυσμιακές ομάδες. Η ομάδα Α ρωτάει αποκλειστικά ερωτήσεις στις οποίες η σωστή απάντηση είναι "ναι" ενώ η ομάδα Β ρωτάει μόνο ερωτήσεις στις οποίες σωστή απάντηση είναι "όχι". Σε αυτό το χωριό λοιπόν, ακούστηκε κάποτε ο κύριος Favr να ρωτάει τη συζυγό του: "Αγάπη μου, ανήκουμε και οι δύο στην ίδια πληθυσμιακή ομάδα"; Τι μπορεί κανείς να συμπεράνει για τον καθένα από τους δυο Favr, ακούγοντας αυτή την ερώτηση;

Συνεχίζεται..

Μετά το Γεγονός - Μέρος 1ο

2007-12-24T03:13:00.000+02:00

Ο Κουρτ ξύπνησε νωρίτερα αυτό το πρωινό. Είχε ανήσυχο ύπνο κι έτσι τελικά αποφάσισε να μην το παλέψει άλλο και να σηκωθεί. Τι κι αν ήταν μόλις 05:20; Έτσι κι αλλιώς το μυαλό του ήταν ταραγμένο τις τελευταίες δέκα ώρες αφού προσπαθούσε να λύσει το νέο γρίφο που είχε υπαγορεύσει ο κλητήρας του Επάνω Χωριού. Χθες το απόγευμα, στην καθιερωμένη εβδομαδιαία συγκέντρωση των κατοίκων στην κεντρική πλατεία, τα πνεύματα οξύνθηκαν αφού τη φορά αυτή το Συμβούλιο προσέφερε δυσανάλογα μικρή αμοιβή, δεδομένης της δυσκολίας του συγκεκριμένου γρίφου.

Προσέχοντας μην ξυπνήσει την νεαρή του σύζυγο που κοιμόταν στο πλάι του, καθώς και την αγαπημένη του θυγατέρα που απολάμβανε τον ξέγνοιαστο ύπνο της στην ξύλινη κούνια της μερικά μέτρα παραδίπλα, σηκώθηκε από το κρεβάτι αλαφροπατώντας και οδηγήθηκε στην κουζίνα για το καθημερινό του πρωινό. Έβαλε να βράσει μια κούπα φρέσκο κατσικίσιο γάλα και ξεδιάλεξε δυο μικρές ντομάτες από αυτές που είχε μαζέψει χθες από το παρτέρι. Μια δόση κίτρινο τυράκι και δυο παξιμάδια από το φούρνο του Λεβ (του κουμπάρου του) συμπλήρωσαν το γεύμα.

Ο Κουρτ ήταν ένας άντρας ακούραστος, γεμάτος ζωντάνια. Όπως όλοι οι ενήλικοι άντρες του Κάτω Χωριού ήταν δουλευταράς. Δούλευε τη γη του και φρόντιζε τα ζωντανά με μεγάλη ζέση, με την λυτρωτική βεβαιότητα οτι λόγω της Κατάστασης δεν είχε περιθώρια να χασομεράει προκειμένου να μπορεί να ταΐζει καθημερινά την οικογένειά του. Ακόμα περισσότερο, δεν είχε κανέναν άλλο τρόπο να εξασφαλίζει τα απαραίτητα παρά μόνο φροντίζοντας σαν στοργικός πατέρας το μικρό κομμάτι γης που του είχαν καταμερίσει κατά την Μεγάλη Διανομή.

Καθισμένος στην ξύλινη καρέκλα που είχε κατασκευάσει ο ίδιος, δίπλα στη σόμπα της κουζίνας, κρατούσε μπροστά στα χείλη του την κούπα με το αχνιστό γάλα και παρατηρούσε αφηρημένα έξω από το παράθυρο το νέο πρωινό που ξημέρωνε. Στους πρόποδες του Όρους, όπου είχε χτιστεί το χωριό τους μετά το Γεγονός, η πυκνή ομίχλη ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ιδιαίτερα αυτές τις ώρες, κανείς δυσκολευόταν να δει -όχι μόνο την κορυφή του Όρους αλλά- ακόμα ακόμα και τα πρώτα σπίτια του Επάνω Χωριού. Χτισμένο μερικές εκατοντάδες μέτρα χαμηλότερα από την κορυφή (στην ανατολική πλαγιά του Όρους έτσι ώστε να προστατεύεται από τους ισχυρούς βορειοδυτικούς ανέμους της περιοχής), το Επάνω Χωριό έστεκε κυρίαρχο και επιβλητικό με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή η υψομετρική διαφορά με το χωριό του Κουρτ (το Κάτω Χωριό) να εκφράζει σε απόλυτη αναλογία την ιδιότυπη σχέση εξουσίας που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στους δύο οικισμούς.

Ο Κουρτ είχε λίγη ώρα να διαθέσει πριν καταπιαστεί με τις καθημερινές του εργασίες και όπως συνήθιζε σε ώρες χαλάρωσης και ηρεμίας, αναλογίστηκε το παρόν και το μέλλον του τόπου του. Είχε την ευτυχία να διαθέτει μια δόση πιο καλλιεργημένο πνεύμα από τους συγχωριανούς του και κατ' αυτόν τον τρόπο να μην συμμερίζεται τις δεισιδαίμονες πεποιθήσεις τους σχετικά με την δημιουργηθείσα Κατάσταση. Είχε βέβαια και αυτός προ πολλού απορρίψει την ιδέα της βίαιης διεκδίκησης των προνομίων που απολάμβαναν οι κάτοικοι του Επάνω Χωριού. Αυτός όμως, για εντελώς διαφορετικούς λόγους από τους λόγους των απαίδευτων συγχωριανών του. Οι τελευταίοι αρέσκονταν να κατασκευάζουν μυθικά σχήματα με τα οποία δικαιολογούσαν την άλλως ανεξήγητη Κατάσταση που είχε δημιουργηθεί μετά το Γεγονός.

Πίστευαν δηλαδή οτι οι κάτοικοι του Επάνω Χωριού δεν ήταν ακριβώς άνθρωποι. Ήταν ενδεχομένως κάτι ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο θεϊκό. Στη χειρότερη περίπτωση ήταν θνητοί αλλά με ορισμένες θεϊκές ιδιότητες ή το ολιγότερο (αυτό τουλάχιστον δεν μπορούσε να το αρνηθεί κανείς!) απολάμβαναν την προστασία κάποιων παντοδύναμων θεοτήτων οι οποίες τους προμήθευαν με διαλεχτά αγαθά τα οποία είχαν εξαφανιστεί από τη Γη μετά το Γεγονός. Δεν μπορούσαν με κανένα άλλο τρόπο να εξηγήσουν πώς -ενώ οι ίδιοι μοχθούσαν καθημερινά για να κερδίσουν το δικαίωμα στην επόμενη μέρα καλλιεργώντας τη γη τους και φροντίζοντας τα ζωντανά τους- οι Επανωχωρίτες διέθεταν όλα αυτά τα θεσπέσια εδώδιμα και τα αντικείμενα με τα οποία τους αντάμειβαν κάθε φορά που πετύχαιναν να λύσουν τον γρίφο που τους υπαγόρευε ο κλητήρας στην κεντρική πλατεία.

Η αλήθεια -στην οποία είχε καταλήξει ο Κουρτ μη αποδεχόμενος παγανιστικές εξηγήσεις- ήταν οτι προφανώς οι συνέπειες του Γεγονότος παρουσίαζαν διακριτή ανισομέρεια ανάμεσα σε κοντινούς πληθυσμούς και αυτή η εύνοια της τύχης είχε παρουσιάσει στους κατοίκους του Επάνω Χωριού την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την άγνοια των Κατωχωρίτων και να τους εγκλωβίσουν σε μια σχέση εξουσιαστή- εξουσιαζόμενου, μιας και έλεγχαν απόλυτα τον εφοδιασμό των πλέον επιθυμητών τους αγαθών. Δεδομένης και της Κατάστασης, εξ' αιτίας της οποίας οποιαδήποτε διαδρομή πέρα από τα όρια της περιοχής του Όρους ήταν ανέφικτη, έίναι εύκολο να κατανοήσει κανείς τη στωικότητα με την οποία είχαν αποδεχθεί οι Κατωχωρίτες την μεταξύ των οικισμών μονομερή σχέση εξάρτησης.

Με δυο λόγια, οι συγχωριανοί του Κουρτ ήταν απλοί άνθρωποι. Φοβισμένοι. Με νωπές τις τραγικές μνήμες από τις ημέρες του Γεγονότος και αποφασισμένοι να αφοσιωθούν στην επιδίωξη της μακροημέρευσης γι' αυτούς και για τις οικογένειές τους χωρίς να ρισκάρουν, χωρίς ιδιαίτερες φιλοδοξίες για το μέλλον τους. Είχαν καταλήξει να είναι ένας φιλήσυχος λαός, συμβιβασμένος με τη μοίρα του και μάλιστα ευγνώμονες για την γενναιοδωρία των κατοίκων του Επάνω Χωριού, ακόμα και έτσι, παρά δηλαδή την -για τα μάτια ενός τρίτου- ακατανόητη διαδικασία δοκιμασίας/ ανταμοιβής.

Αυτά λοιπόν αναλογιζότανε ο Κουρτ εκείνο το ομιχλώδες πρωινό στην καλύβα του στην βορειοανατολική πλευρά του Κάτω Χωριού, διακόσια μέτρα από την κεντρική πλατεία και μόλις δυο στενά παραπάνω από το φούρνο του Λεβ. Αυτό που δεν έχει αναφερθεί, αλλά ενδεχόμενα είναι πρόδηλο για τον οξύνου αναγνώστη, είναι το γεγονός οτι ο Κουρτ απολάμβανε μεγάλου σεβασμού από τους συγχωριανούς του όντας αφενός υπόδειγμα οικογενειάρχη και παράδειγμα εργατικότητας και αφετέρου επειδή ήταν συνηθέστατα εκείνος ο οποίος έλυνε τους πιο δύσκολους γρίφους του Συμβουλίου του Επάνω Χωριού και εξασφάλιζε έτσι πλούσιες ανταμοιβές για το σύνολο των κατοίκων.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε οτι μέσα σε αυτό το πλαίσιο της ιδιαίτερης πνευματικής πενίας στο οποίο είχε αναγκαστεί να ζει και να εργάζεται ο Κουρτ μετά το Γεγονός (μην έχοντας δηλαδή ερεθίσματα άλλα ώστε να οξύνει την πνευματική του καλλιέργεια) οι εβδομαδιαίοι γρίφοι που υπαγόρευε στην πλατεία ο κλητήρας του Συμβουλίου του Επάνω Χωριού αποτελούσαν για τον ίδιο μια αρκετά ευχάριστη ρουτίνα, ίσως ακόμα ακόμα να ήταν τόσο σημαντική ασχολία ώστε τελικά να μην τον ενδιέφερε τόσο η πιθανή ανταμοιβή όσο αυτή καθεαυτή η πνευματική πρόκληση που αντιπροσώπευε η κάθε δοκιμασία. Ο τελευταίος λοιπόν γρίφος του κλητήρα (που του είχε στερήσει τον χθεσινοβραδινό του ύπνο) είχε την ακόλουθη μορφή:

Ο κλητήρας παρουσίασε τρία μεγάλα, κλειστά κουτιά. Ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους οτι ένα από τα κουτιά περιέχει την ανταμοιβή (τέσσερις ντουζίνες φρέσκες τσιπούρες ήταν αυτή την εβδομάδα) και τα άλλα δύο είναι άδεια. Το κάθε κουτί είχε αναρτημένη μια επιγραφή από την έξω πλευρά, ορατή σε όλους. Επίσης, ενημέρωσε οτι το πολύ μια επιγραφή από τις τρεις είναι αληθινή. Οι άλλες είναι ψευδείς. Η επιγραφή στο πρώτο κουτί έλεγε: «ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΟ» Στο δεύτερο : «Η ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΔΩ» και στο τρίτο «ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΥΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΟ». Ως συνήθως, οι κάτοικοι θα έκαναν συνέλευση και μετά δυο μέρες έπρεπε να απαντήσουν κατηγορηματικά ποιο κουτί επιλέγουν να ανοίξουν.

Συνεχίζεται..

Ανγκόλα, 3 Ιουνίου 1989

2007-12-20T11:47:00.000+02:00

Θα έχεις καταλάβει σίγουρα χριστουγεννιάτικε αναγνώστη ότι ένα αναμμένο τζάκι και ο απαλός ήχος της τζαζ είναι για μένα ένας συνδυασμός τόσο υπέροχος και αψεγάδιαστος που με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν προυπήρχε στη φύση. Ευτυχώς, τον δημιούργησε ο άνθρωπος, και πλέον μπορούμε να τον απολαμβάνουμε.

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής λοιπόν, δύο κούτσουρα σιγόκαιγαν ήδη στο τζάκι, είχα ακουμπήσει ένα βινύλιο του Herbie Hanckock στο πικ-απ και καθώς έψαχνα στα ντουλάπια για ένα 18άρι Balmenach που είχα κρύψει κάποτε, η ματιά μου έπεσε πάνω σε μια φωτογραφία που είχα να δω πάνω από 10 χρόνια. Σε μια φωτογραφία ενός πολύ καλού μου φίλου, του Luca του Posanzini. Ο Luca είναι, απ’ όλους τους ζωντανούς φίλους μου, αυτός που έχει φτάσει πιο κοντά στο θάνατο.

Χειρονάκτης υποδηματοποιός στο επάγγελμα, αποφάσισε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 να καταταγεί στον μισθοφορικό στρατό της χώρας του, μιας και το εισόδημα του –ακόμα και στην Ιταλία, την κατ’ εξοχήν χώρα που λατρεύει τη φινέτσα και την λεπτομέρεια- δεν ήταν αρκετό. Η συμμετοχή του σε μια «ειρηνευτική» αποστολή στην εμπόλεμη ζώνη της Ανγκόλας ήταν το αναπόφευκτο επακόλουθο.

Η πιο περίεργη μέρα στη ζωή του φίλου μου του Luca ήταν η 3η Ιουνίου του 1989. Η διμοιρία του πραγματοποιούσε περιπολία ρουτίνας στα περίχωρα της πρωτεύουσας Λουάντα. Ο Luca περπατούσε λίγα μέτρα πιο μπροστά από τους υπόλοιπους όταν άκουσε έναν δυνατό και απότομο κρότο. Σχεδόν ακαριαία ένιωσε ένα έντονο τσίμπημα λίγο πιο κάτω από τον ώμο του. Όταν γονάτισε, δευτερόλεπτα αργότερα, άκουγε ακόμα την ηχώ που τριγυρνούσε ανάμεσα στα χαμηλά αφρικάνικα σπίτια. Η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό του Luca ήταν η εκπληκτική ομοιότητα με μια σκηνή από ένα παλιό φιλμ western, που είχε ακριβώς τον ίδιο συνδυασμό κινήσεων και ήχων. Ο έντονος πόνος ακαριαία τον επανέφερε στη δική του πραγματικότητα. «Μάλιστα, τώρα μπορεί και να πεθάνω» σκέφτηκε με σοκαριστικό κυνισμό. Δεν ένιωσε φόβο, ούτε καν απογοήτευση. Μόνο τσαντίλα. Δεν τον απασχόλησε καν ποιος ήταν ο τύπος που πυροβόλησε. Ήταν κάποιος καχεκτικός αφρικανός με ρώσικο καλάσνικοφ. Ήταν κι αυτό μέρος του παιχνιδιού, και το ήξερε.

Έχει σταματήσει πλέον να νιώθει πόνο κι αυτό τον αγχώνει ακόμα περισσότερο γιατί καταλαβαίνει ότι το σώμα του έχει μουδιάσει. Και είναι πια σίγουρος ότι του απομένουν λεπτά, δευτερόλεπτα ίσως. Περιμένει να δει το τούνελ με το λευκό φως η ένα γρήγορο φιλμάκι με τα highlights της ζωής του αλλά συνεχίζει να βλέπει τέσσερις Ιταλούς μισθοφόρους να τον κοιτάνε σαστισμένοι, σχεδόν ακίνητοι. Τσαντίζεται ακόμα περισσότερο. «Πεθαίνω ρε μάγκες» σκέφτεται, «κάντε κάτι ενδιαφέρον. Ή τουλάχιστον φύγετε από πάνω μου γιατί ο χτικιάρης παραμονεύει ακόμα. Δε θα ήταν καθόλου cool να πεθάνω με 4 πτώματα γύρω μου». Ήταν οι τελευταίες τσαντισμένες του σκέψεις πριν τα βλέφαρά του βαρύνουν ανυπόφορα και αναγκαστεί να τα κατεβάσει.

Ο Luca Posanzini ανέκτησε τις αισθήσεις του 2 μέρες αργότερα σε ένα στρατιωτικό κατάλυμα στο κέντρο της Λουάντα. Τα τελευταία 12 χρόνια ζει με τη γυναίκα του και τις 3 κόρες του σε ένα ορεινό χωριό της Τοσκάνης. Ίσως να αναρωτιέσαι χριστουγεννιάτικε αναγνώστη αν ο φίλος μου ο Luca, βρισκόμενος τόσο κοντά στο θάνατο, εκτίμησε πραγματικά την ομορφιά της ζωής. Θα σου προτείνω λοιπόν να αποφύγεις να τον ρωτήσεις κάτι τέτοιο, αν ποτέ τον συναντήσεις. Αν πάντως –ανήμπορος να συγκρατήσεις την περιέργειά σου- το κάνεις, να ξέρεις ότι ο Luca ο Posanzini θα σε κοιτάξει με βλέμμα απορημένο και, ελαφρώς τσαντισμένα, θα σου απαντήσει ότι δε χρειαζόταν να φάει μια σφαίρα στη Νοτιοανατολική Αφρική για να το συνειδητοποιήσει.

Τον ξέρω καλά τον Luca, αυτό θα σου απαντούσε. Σε ξέρω κι εσένα όμως, δε θα τον ρωτούσες ποτέ κάτι τέτοιο.

Ο μπάρμαν που δεν κέρασε ποτέ

2007-12-17T22:25:00.000+02:00

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πότε ακριβώς εγκαταστάθηκε στη μικρή αυτή κωμόπολη της πολιτείας. Οι παλιότεροι τον θυμούνταν ενώ ήδη το σαλούν του ήταν σε λειτουργία. Όπερ σημαίνει πως η άφιξη του είχε περάσει εντελώς απαρατήρητη. Η μυστηριακή και βλοσυρή ιδιοσυγκρασία του όμως δεν άργησε να αγγίξει το υποσυνείδητο των κατοίκων και η περιέργειά τους να εξαφανίσει και το τελευταίο ίχνος εχεμύθειας που μπορεί να διακρίνει τους πολίτες ενός τόσο μικρού και απομονωμένου μέρους.

Στα 47 χρόνια που έζησε εκεί, οι μόνες πιθανές αλήθειες για το άτομό του μπορούν να θεωρηθούν όσες ο ίδιος ξεστόμισε σε σπάνιες εξομολογήσεις του. Δηλαδή καμία. Όταν αντιλήφθηκε πως η αξία της ζωής στην Άγρια Δύση είναι τόσο φτηνή όσο μια αδέσποτη σφαίρα, αποφάσισε να κάνει αυτό που θα του την εξασφάλιζε για όσο το δυνατόν περισσότερο. Υιοθέτησε το επώνυμο της Γαλλίδας μητέρας του και έγινε μπάρμαν στο δικό του λιθόχτιστο σαλούν σε μια ήσυχη κωμόπολη. "Τι κοινότυπη ιστορία...", θα σκέφτηκες μόλις τώρα ανυπόμονε αναγνώστη. Ο φίλος σου ο Τzaki όμως, που ξέρει, σε πληροφορεί πως ο Buzz Presveille έγινε υπέρτατος μύθος. Φρόντισαν για αυτό οι συμπολίτες του και τα αποτελέσματα της παραξενιάς του.

Ο Buzz αγάπησε να ποτίζει αλκοόλ και να γυαλίζει ποτήρια. Αρνήθηκε να αποτυπωθεί σε άγαλμα αλλά, αν αυτό είχε ποτέ συμβεί, θα κρατούσε σίγουρα μια πετσέτα και ένα μπουκάλι καλό μπέρμπον. Ο Buzz, πληροφοριακά, δεν αγάπησε τίποτα άλλο. Ειδικά τους τσαμπατζήδες και τους "καλούς πελάτες". Γιατί αυτοί οι δύο τύποι "υπανθρώπων", όπως έλεγε, επιζητούσαν το κέρασμα. Έτσι άρχισαν όλα.

Την εποχή που ήταν να χτιστεί ο υπερσιδηρόδρομος, δεκάδες μικρές πόλεις έριζαν για ένα σταθμό και λίγη από τη δόξα του. Η επιτροπή αξιολόγησης καλοπερνούσε από πόλη σε πόλη, δεχόμενη αμέτρητα κεράσματα και δώρα σαν ελάχιστη προσπάθεια επηρεασμού. Όταν κάποτε βρέθηκαν στην κωμόπολη του Buzz, ο δήμαρχος έκανε οτιδήποτε μπορούσε για να τους αποτρέψει από το σαλούν του. Φευ! Το λιθόχτιστο τους έθελξε και κατανάλωσαν ασύστολα σαμπάνιες, ουίσκι και μεζέδες αρίστης ποιότητας. Όταν, αδιάφοροι, αποπειράθηκαν να φύγουν, ο Buzz που μέχρι τότε ανέμελα γυάλιζε τα ποτήρια, σάλταρε ως την πόρτα και ζήτησε "208 bucks gentlemen, only cash please". O κόσμος τρόμαξε και φοβήθηκε το σαματά μα ο μάγκας ο Buzz όχι μόνο πήρε τα 208$ ακατέβατα αλλά εξασφάλισε και τη διέλευση του σιδηροδρόμου. Διότι όπως είπε ο πρόεδρος του συμβουλίου ¨from aaaall the States duuuuude, only in this f´cken toooown I saw a maaaan wiv baaaalls¨.

Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Χίνγκθαμ Ουιντερμπότομ, το βασιλιά του λιγνίτη που αλώνιζε την περιοχή για να εγκαταστήσει την αυτοκρατορία του και από εκείνη τη μέρα αγόρασε το διπλανό κτίριο και έπινε καθημερινά στου Buzz. Εννοείται πως τα ακούμπαγε ανελλιπώς.

Ο τρομερός Jesse James όχι μόνο εξόφλησε αλλά άφησε και δώρο το καπέλο του ενώ ο Ουάσινγκντον, ο γνωστός, αναφώνησε εκεί τον περίφημο λόγο του περί αξιοκρατίας όταν κλήθηκε να πληρώσει κατά τη διάρκεια της πρώτης προεκλογικής περιόδου. Ανάμεσα σε άλλους που έβαλαν το χέρι στην τσέπη ενώ αποπειράθηκαν να φύγουν "κυριλέ" ήταν οι αδερφοί Ντάλτον μετά απ' την ληστεία της τοπικής τράπεζας, ο Λούκυ Λουκ που πέρασε μια μέρα μετά κυνηγώντας τους Ντάλτον και ο "πολύς" Μπίλυ Δε Κίντ που από τα νεύρα του πυροβόλησε 37 παράθυρα με ένα εξάσφαιρο. Όλα όμως αφού είχε φύγει απ' του Buzz κρατώντας για πρώτη φορά στο χέρι του απόδειξη "κατάθεσης" 78$.

Τον ίδιο χαρακτήρα επιφύλασσε για τις κυρίες των τιμών και τις αλανιάρες, τις τραγουδίστριες, τις ζόρικες και τις πεταλουδίτσες, τις ομορφούλες και την Καλάμιτυ Τζέην. "Όλα έχουν την τιμή τους και το ποτάκι σας 3.60$ αγαπητή" τις φλέρταρε, χαρίζοντας το - τουλάχιστον cool - χαμόγελό του.

Μια φορά, ένας μεγάλος μάγος της εποχής που μπορούσε να εξαφανίζει τον εαυτό του, έκανε το τρομερό αυτό νούμερο στο μπαρ του Buzz αλλά στο μέρος που πριν βρισκόταν το σώμα του βρέθηκαν 17 δολάρια και 63 σεντς. Όσα ακριβώς ήταν ο λογαριασμός του.

Οι ντόπιοι ωρύονταν πως δεν θα ξαναπατήσουν στον "cheapy" κι όμως το επόμενο βράδυ τους έβρισκες εκεί, λογής διασημότητες δοκίμαζαν την τύχη τους και έτρωγαν τα μούτρα τους, μέντιουμ μελετούσαν τον τρόπο που έτριβε τα ποτήρια για να ανακαλύψουν τι είδους μάγια κάνει ενώ οι μπούκηδες της εποχής έγιναν πάμπλουτοι μιας και το στοίχημα "Ποιός είναι ο πρώτος που δεν θα πληρώσει στου Buzz " δεν ανέδειξε ποτέ νικητή.

Κάθε λογής θηλυκό τον ερωτεύτηκε από το μότο του πως σε αυτό το χώρο "δύο 'μι' δεν παν μαζί, μνί και μπαρ αλλάζουν ιδιότητες" αλλά αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία που θα την πούμε κάποια άλλη φορά. Εδώ το θέμα είναι αναγνώστη μου, και ειδικά εσύ πριγκηπέσα μου όμορφη που διαβάζεις τον Tzaki, την επόμενη φορά που θα επισκεφθείς ένα μπαρ να θυμηθείς τον Buzz. Και να χαμογελάσεις πικρόχολα στον μπάρμαν που μόλις σε κέρασε γιατί είσαι σίγουρη πως ο Buzz ήταν ο ένας και μοναδικός. Και να του το πεις.

Κι αν ποτέ βρεθείς σε κείνη την κωμόπολη της πολιτείας και ρωτήσεις για τον Buzz Presveille, μάλλον δεν θα λάβεις καμία πληροφορία. Αυτά είναι λεπτομέρειες που μόνο ο φίλος σου ο Tzaki μπορεί να γνωρίζει, ο Tzaki ο Jazz.

Όλοι όμως θα έχουν μια ιστορία να σου διηγηθούν για τον Μπάρμαν Που Δεν Κέρασε Ποτέ.

Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ. Τυχερέ.

2007-12-12T16:13:00.000+02:00

Ο Άγγελος ο Κιουλές είναι ωραίος τύπος. Τα πρωινά που πηγαίνω να αγοράσω την εφημερίδα μου στο μπακαλικάκι του στη γωνία με συνοδεύει πάντα μια χαμογελαστή καλημέρα και τα σχετικά πειράγματα ανάλογα με την επικαιρότητα και τα διαφορετικά πολιτικά, ποδοσφαιρικά και περί θηλυκών γούστα μας.

Όταν τελειώσει τη βάρδια του, τακτικά ανεβαίνει για ένα κρασάκι στο μπαλκόνι και πάντα θα έχει μια σύντομη και καλή ιστορία για να ζεσταθούν τα πνεύματα. Κι όταν καμιά φορά φύγει για την πατρίδα, στην επιστροφή του θα με περιμένει φρέσκο ευωδιαστό βούτυρο, σπιτικό ταμπάκο, ελιές και κρασί παραγωγής του παππού του ως ελάχιστη απόπειρα εξισορρόπησης της διαταραγμένης μου καθημερινότητας κατά τις ημέρες της απουσίας του.

Κάποτε, στα 14 του, έπαιζε μπάλα σε ένα χωριό στα παράλια της Αδριατικής, είχε όνειρο να γίνει κρεοπώλης σαν τον "πάππο" του και ονομαζόταν Ίγκλι Κούλε. Αγνοούσε τι βρισκόταν πέρα από τη θάλασσα μέχρι την ημέρα που ανάγκασαν την οικογένεια του να φύγει γιατί η μάνα είχε την ατυχία να είναι "Ελληνίδα" του είπαν. "Βορειοπειραιώτισσα" διακωμωδεί αυτός με τα σπαστά ελληνικά του. Οι πιο πολλοί έφυγαν μέσω θάλασσας προς κάποια "Ιταλία" αλλά ο πατέρας του φοβόταν το βαθύ μπλε που απλωνόταν μπροστά τους και αποφάσισε να γυρίσουν στην "πατρίδα" της μάνας.

Περπάτησε 37 νύχτες παράλληλα με τα σύνορα για να βρει πέρασμα, έκανε Χριστούγεννα σε μια καλύβα στην Πρέσπα και έπιασε την πρώτη του δουλειά σε πορτοκαλεώνα στη Φλώρινα ένα χιονισμένο κουτσο-Φλέβαρο. Πληρωνόταν τις μισές φορές, μιας και τις άλλες μισές τους παρατούσαν στη μέση του πουθενά με την απειλή της αστυνομίας - μετά, φυσικά, από το μάζεμα της σοδειάς. Κατέβηκε νότια γιατί εξασθένησε γρήγορα και βρήκε ένα καλό αγροτικό σπίτι, σε ένα ορεινό χωριό. Βαφτίστηκε Άγγελος για να δείξει την καλή του θέληση στους ντόπιους και να ικανοποιήσει τις σιωπηλές απαιτήσεις τους - όχι πως αυτό άλλαξε βέβαια την συμπεριφορά των αφεντάδων απέναντί του.

Απελάθηκε δύο φορές, την τελευταία μάλιστα τη θυμάται με περίσσιο κέφι. Η ώρα 5 το πρωί, στοιβαγμένοι στην καρότσα μισοδιαλυμένου φορτηγού πήγαιναν να μαζέψουν ελιές. Το αφεντικό έπεσε σε μπλόκο αλλά νομίζοντας οτι κανείς από τους εργάτες δεν μιλάει ελληνικά είχε τον εξής διάλογο με τον κύριο αστυφύλακα:

- Για που το 'βαλες πατριώτη;
- Δω πιο κάτω, έχω κανα-δυο ρίζες για μάζεμα.
- Έχεις και τίποτα άλλο μήπως;
- (Ένοχη σιωπή). Δυο ρίζες μωρέ είναι, τι άλλο να 'χω. (Κι άλλη ένοχη σιωπή). Ότι άλλο έχω για σας πήγαινε. (Ψίθυροι).
- Ντάξει, καλό δρόμο τότε κι ο Θεός μαζί σου.

Μετά από 50 μέτρα ο θείος έκανε το αμάξι δεξιά, πήδηξε έξω και άφησε την καρότσα στην ευγενική διάθεση του αστυφύλακα που τον συνεχάρη για τον πατριωτισμό και την ευσυνειδησία του.

Με τις απελάσεις συνήθισε τους δρόμους στα βουνά και η επιστροφή έγινε πιο εύκολη αλλά, καθώς η κοινωνία εξελίσσεται, έκανε πιο σύνθετα τα δικά του προβλήματα. Τώρα ο γιος του είναι ο νέος Ίγκλι που έχει Αλβανό πατέρα κι αυτός ένας μετανάστης που πλουτίζει εδώ, μας παίρνει τις δουλειές και στέλνει τα λεφτά πίσω στο σπίτι του. "Άτιμη φάρα...".

Γιατί στα λέω όλα αυτά αναγνώστη; Γιατί όπως σου ανέφερα και παραπάνω, ο Ίγκλι Κούλε είναι μερακλής τύπος και έξω καρδιά.

Σε άκουσα προχτές στην καφετέρια να αποκαλείς τον σερβιτόρο "αλβανό" μέσα από τα δόντια σου γιατί δεν σου έφερε πατατάκια με την μπύρα σου. Άκουσα και το σερβιτόρο να σε αποκαλεί ανάλογα όταν βρήκε για πουρμπουάρ 19 αποτσίγαρα και δύο κολλημένες τσίχλες στο τασάκι. Ο γιος σου ειρωνεύτηκε έτσι τον χοντρούλη αγαθό συμμαθητή που παρέδωσε εργασία για τους Ολυμπιακούς με θέμα "Ευγενής Άμηλα" και ο ταξιτζής που σε μετέφερε χθες
χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο όσες φορές δεν συγκρατήθηκε και πάτησε την κόρνα του. Και ήταν πολλές.

Έχω να σου αραδιάσω άλλα 342 παραδείγματα μόνο για σήμερα αλλά αφού είσαι δικός μου αναγνώστης σημαίνει ότι ήδη μπήκες στο νόημα. Δόξα τους προγόνους ημών, η γλώσσα μας έχει άπειρες εναλλακτικές ώστε επιτυχημένα να χαρακτηρίσεις κάποιον ως ανίκανο, φτηνό, αναξιόπιστο ή βλάκα.

Τώρα που έμαθες για τον Ίγκλι και την ιστορία του, πρέπει να αντιλήφθηκες ότι χρησιμοποιείς λανθασμένο όρο για να μειώσεις τον διπλανό σου λέγοντας κάτι αρνητικό. Πες το και στους φίλους σου. Κι αν φέρουν αντιρρήσεις πες πως το 'πε ο Tzaki. Ο Tzaki ο Jazz.

Μια επιλογή

2007-12-07T01:55:00.000+02:00

Δεν είναι μυστική η ιστορία του Τάσου του Τσεκούρη.

Σε μερικούς κύκλους είναι γνωστός και ως "Ταφ Ταφ" ή ο "Τάσος ο Ρώσος". Αυτό το τελευταίο είναι το πιο γνωστό του παρατσούκλι. Ο Τάσος ο Ρώσος. Που χαλάει τα λεφτά του ταλαιπωρώντας κακόμοιρους πεινασμένους. Όχι οτι οι σερίφηδες του Τάσου είναι όλοι πεινασμένοι βέβαια -όχι. Υπάρχουν και εκείνοι που αναζητούν την αδρεναλίνη που τους λείπει στην καθημερινή τους ζωή και απευθύνονται στον Ρώσο για να τους την προσφέρει.

Ο Τάσος ο Ρώσος. Ελάχιστοι έμαθαν πώς έφτιαξε την περιουσία του αλλά πολλοί είναι εκείνοι που ξέρουν πώς τη χαλάει. Γιατί υπάρχει κάτι πρωτόγονα γνήσιο σε αυτό που προσφέρει ο Τάσος στον εαυτό του και στους καλεσμένους του. Αυτός φαίνεται είναι ο λόγος που κάθε Παρασκευή οι επισκέπτες του Τ Τ αυξάνονται. Εκείνη η απόμερη καλύβα στη νότια πλευρά του Υμηττού σε λίγο καιρό δε θα τους χωράει. Οι εκατομμυριούχοι φίλοι του Τάσου πληρώνουν αδρά για να εξασφαλίσουν μια θέση στη σύγχρονη Ρωμαϊκή αρένα που έχει σχεδιάσει ο ίδιος για να ψυχαγωγεί την αρρωστημένη του έπαρση.

Αυτό που στην αρχή ξεκίνησε ως ένα διαστροφικό βίτσιο από πλευράς του Ρώσου έχει τώρα καταλήξει να είναι μια άκρως επικερδής επιχείρηση. Γιατί είναι πλέον βέβαιο ότι ακόμα και με τους μετριοπαθέστερους των υπολογισμών, τα έσοδα από τα "εισιτήρια" υπερκαλύπτουν με πάσα βεβαιότητα την αμοιβή που χρειάζεται να προσφέρει ο Τάσος στον πρωταγωνιστή της κάθε βραδιάς. Γιατί πρέπει να διευκρινίσω σε αυτό το σημείο ότι ο Τσεκούρης έχει μια αξιοθαύμαστη αίσθηση του μέτρου η οποία φαντάζει ιδιαίτερα παράταιρη αν κανείς την αξιολογήσει στο συνολικό πλαίσιο της προσωπικότητάς του.

Έτσι, κάθε Παρασκευή, ο "σερίφης" είναι μόνο ένας. Το θέαμα διαρκεί 10 με 15 λεπτά και μετά η καλύβα αδειάζει, τα πειστήρια μαζεύονται και όλα είναι σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Μια φορά στις έξι περίπου οι μπράβοι του Τσεκούρη πρέπει να ξεφορτωθούν το πτώμα του σερίφη σε κανένα γειτονικό γκρεμό ή σε καμιά χωματερή. Έτσι κι αλλιώς, οι σερίφηδες του Τσεκούρη είναι συνήθως ήδη ξεχασμένοι ώστε δεν θα τους αναζητήσει κανένας ακόμα και στην περίπτωση που σταθούν άτυχοι και το όπλο εκπυρσοκροτήσει. Μια στις έξι.

Ο Τσεκούρης δεν έχει ανάγκη από λεφτά. Είναι ένας οξυδερκής επιχειρηματίας με μια διαστροφική εμμονή. Γι' αυτό το λόγο οι αμοιβές που προσφέρει στον σερίφη της κάθε Παρασκευής αυξάνουν σταθερά και ανάλογα με το μέγεθος του κοινού που προσελκύει. Το 90% των εσόδων πάει στο σερίφη και το υπόλοιπο στους ανθρώπους του Τσεκούρη που φροντίζουν για το ομαλό της διαδικασίας και αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε ανεπιθύμητη όχληση από τρίτους.

Ίσως να μην προξενεί περιέργεια λοιπόν η ακέραια εντιμότητα με την οποία αντιμετωπίζει ο Ρώσος του σερίφηδες. Ποτέ του δεν ζητάει τα χρήματα πίσω, ποτέ δεν κακομεταχειρίζεται και δεν προσβάλει το σερίφη ούτε αφήνει κανέναν επισκέπτη να το κάνει και ποτέ μα ποτέ δεν χρησιμοποιεί έναν σερίφη για δεύτερη φορά. Τέλος, πάντοτε δίνει την ευκαιρία ακόμα και την τελευταία στιγμή στον σερίφη να κάνει πίσω. Να επιστρέψει τα χρήματα, να αφήσει το όπλο στο τραπέζι και να αποχωρήσει από την "αρένα". Ο Τσεκούρης αναλαμβάνει να αποζημιώσει τους επισκέπτες στο ακέραιο.

Με τον Ταφ Ταφ μας συνδέουν πολλά. Κάποτε όμως οι δρόμοι μας χωρίσανε. Δεν συμμερίζομαι ούτε τα γούστα του ούτε βέβαια τις μακάβριες επιλογές του σχετικά με τους τρόπους διασκέδασης. Έχει βρει όμως ένα πείραμα ώστε να εξερευνά τις πιο μύχιες αντιλήψεις των ανθρώπων σχετικά με το θάνατο και την αξία της ζωής τον οποίο από ακαδημαϊκή σκοπιά βρίσκω ιδιαίτερα ελκυστικό.

Για όσο μπορώ να είμαι σίγουρος, δεν θα παίξω ποτέ τον σερίφη στην αρένα του Τσεκούρη. Από την άλλη, ποίος μπορεί να είναι πραγματικά σίγουρος σε ποιούς δρόμους θα τον οδηγήσει η αναζήτηση όσο δεν βρίσκει τις απαντήσεις που ψάχνει; Όσο περνάνε οι μήνες και η αμοιβή του σερίφη αυξάνει, τόσο πιο οικεία γίνεται για τον καθένα η διαβολική αυτή επιλογή. Δεν έχεις παρά να απλώσεις το χέρι και να πάρεις το φάκελο με τα λεφτά.

Μην αστειεύεσαι με τα όριά σου. Αν όμως κάποτε νιώσεις αποφασισμένος, ο φίλος σου ο Tzaki θα σε φέρει σε επαφή με τον Τάσο τον Τσεκούρη, τον Ταφ Ταφ. Τον Τάσο το Ρώσο. Και τότε θα είμαι στην εξέδρα να σε παρατηρώ. Γιατί να ξέρεις, μόνο ένας πραγματικός φίλος θα σε ακολουθήσει σε μια τέτοια επιλογή. Και ο Τzaki είναι φίλος σου, ο Tzaki ο Jazz.

Σαββάτο βράδυ με το ζεύγος Περτάδη

2007-12-01T00:40:00.000+02:00

Ήταν ένα συνηθισμένο Σάββατο βράδυ. Για την κυρία Μαρίνα Περτάδη και τον κύριο Στέλιο Περτάδη όμως δεν έμοιαζε σε τίποτα με οποιοδήποτε άλλο Σαββατόβραδο. Αυτό το Σάββατο το περίμεναν πολύ καιρό.

Από την πρώτη στιγμή που η Μαρίνα πρότεινε την ιδέα και ενθουσίασε το Στέλιο μέχρι σήμερα που έφτασε επιτέλους η μεγάλη βραδιά, δεν το είχαν βγάλει από το μυαλό τους ούτε στιγμή. Εδώ και 3 εβδομάδες σχεδίαζαν την κάθε λεπτομέρεια. Η κυρία Περτάδη γύρισε όλη την πόλη για να βρει ένα φόρεμα αντάξιο της περίστασης και τελικά -δε βαριέσαι βρε αδερφέ- έδωσε ένα σκασμό λεφτά για την υπέροχη κόκκινη τουαλέτα και το πανέμορφο ζευγάρι ασημένια τακούνια που τόνιζε τις γυμνασμένες τις γάμπες.

Από την άλλη ο Στέλιος, θέλοντας να σταθεί αντάξιος συνοδός της απαστράπτουσας συζύγου του, αν και είχε μπόλικα ομορφότατα κοστούμια ραμμένα ειδικά για εκείνον, επέλεξε να αγοράσει ένα πανάκριβο από κασμίρ με επίχρυσα μανικετόκουμπα. Η δε γραβάτα που επέλεξε για εκείνη την ξεχωριστή βραδιά ήταν κεντημένη στο χέρι με το πιο αγνό μετάξι και στολισμένη διακριτικά στο επάνω μέρος με ένα μικρό μικρό διαμαντάκι.

Όλα ήταν άψογα. Στις 23:35 ακριβώς -όπως είχαν σχεδιάσει- βγήκαν από το διαμέρισμά τους, μπήκαν στον ανελκυστήρα και κατέβηκαν τους 6 ορόφους μέχρι το γκαράζ της πολυκατοικίας. Η Μαρίνα ξεκλείδωσε την κίτρινη Lotus Elise (προφανώς δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιούσαν για μια τέτοια βραδιά ούτε το Opel ούτε βέβαια το Mini Cooper τους) και ο Στέλιος έκατσε στη θέση του συνοδηγού. Πάντοτε προτιμούσε να οδηγάει η σύζυγός του, πόσο μάλλον μια τέτοια βραδιά που ήθελε να την απολαύσει στο έπακρο χωρίς να απασχολείται με οτιδήποτε περιττό.

Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετοι (πώς θα μπορούσαν να μην είναι άλλωστε) και δεν σταμάτησαν να γελάνε ούτε 40' αργότερα, όταν παρκάρανε την πανάκριβη Lotus έξω από το βενζινάδικο, ακριβώς στην απέναντι πλευρά του δρόμου από το κατάστημα που ήταν ο προορισμός τους για εκείνη τη βραδιά. Πρώτος κατέβηκε ο Στέλιος ο οποίος έχοντας ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά πέρασε από την άλλη πλευρά και άνοιξε την πόρτα για τη Μαρίνα η οποία κυριολεκτικά έλαμπε μέσα στο σκοτάδι της πόλης, κάτω από τον έναστρο σαββατιάτικο ουράνιο θόλο.

Όλα ήταν υπέροχα. Λες και είχε συνωμοτήσει το σύμπαν για να κυλήσει αυτή η πολυαναμενόμενη νύχτα με τον πιο γλυκό τρόπο. Πέρασαν απέναντι κρατημένοι αγκαζέ και σταμάτησαν δίπλα ακριβώς από την καντίνα με το βρώμικο. Με διαφορά το πιο νόστιμο βρώμικο της πόλης, σύμφωνα με τους πιο αξιόπιστους θαμώνες της νυχτερινής ζώνης.

Εδώ η πρωτοβουλία άνηκε στον Στέλιο. Γεμάτος αυτοπεποίθηση σήκωσε τα μάτια και αντίκρισε τον μάστορα του hot-dog. "Δυο με βραστό λουκάνικο απ' όλα αδερφέ". Όσο διαρκούσε η παρασκευή της παραγγελίας τους, η Μαρίνα και ο Στέλιος, ο Στέλιος και η Μαρίνα ανέμεναν σφιχταγκαλιασμένοι, πανευτυχείς αφ' ενός που βρισκόταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και αφ' ετέρου επειδή τα σχέδιά τους είχαν αποδώσει τα μέγιστα. Όλα είχαν δουλέψει σαν ελβετικό ρολόι, τίποτα δεν είχε πάει στραβά. Ήταν όλα υπέροχα.

Γεύτηκαν το βρώμικο hot dog τους με περίσσια όρεξη και λαιμαργία. Δεν τους ένοιαζε πλέον να παρατείνουν άσκοπα την έξοδό τους. Είχαν σχεδιάσει μια ονειρεμένη βραδιά και την είχαν εκτελέσει στην εντέλεια. Επέστρεψαν στην κίτρινη Elise (αυτή τη φορά οδήγησε ο Στέλιος) και μετά από μισή ωρίτσα περίπου ήταν έξω από την πόρτα του διαμερίσματος τους (στον 6ο) με τα κλειδιά στο χέρι έτοιμοι να επιστρέψουν στη ζεστασιά του σπιτιού τους.

Ξεκλείδωσε ο Στέλιος, μπήκαν στο χωλ, άφησαν τα παλτά τους στον δερμάτινο καναπέ και έκλεισαν την πόρτα πίσω τους.

Even a hero gets a bullet in the chest

2007-11-28T04:01:00.000+02:00

Ήταν ένας ληστής τζέντλεμαν. Το μυστικό του ήταν οτι κατάφερνε πάντα να βρίσκει τον αδύναμο κρίκο στο σύστημα που είχε βάλει στόχο και να ακυρώνει τη συνολική ασπίδα προστασίας απλά εξουδετερώνοντάς τον.

"Μια αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο ασθενέστερος κρίκος της". Αυτό ήταν το μότο του.

Μια φορά είχε ληστέψει μια τράπεζα πείθοντας τους υπαλλήλους οτι είναι προς το συμφέρον τους να μην αντισταθούν αφού έτσι κι αλλιώς δεν ήταν δικά τους τα χρήματα που θα έκλεβε.

"Μάικ, είσαι παντρεμένος;" ρώτησε τον νεαρό ταμία προτάσσοντας το όπλο του. "Newly wed sir" του απάντησε ο Μάικ. Πρόσφατα παντρεμένος. "Πες μου Μάικ", συνέχισε, "Σε 3 ώρες από τώρα, σε τι κατάσταση προτιμάς να είσαι; Στο κρεβάτι αγκαλιά με τη γυναίκα σου ή στο St.James Hospital αιμορραγώντας βαριά;"

Ο Μάικ φυσικά δε χρειάστηκε ν' απαντήσει και ο ληστής έφυγε κύριος, από την κεντρική είσοδο με μια βαλίτσα λεφτά.

Μονάχα μια αδυναμία είχε ο ληστής της ιστορίας μας, ανυπόμονε αναγνώστη, τα θηλυκά. Αδυναμία διαχρονική και σχεδόν αθεράπευτη. Όντας εκ συνειδήσεως αλλά και εξ ενστίκτου μπον βιβέρ, συγκινούνταν έντονα και πολλές φορές παρασυρόταν από τη θέα μιας θελκτικής γυναίκας. Το 1972 μάλιστα, αυτή του η αδυναμία παραλίγο να γίνει η αιτία που θα τερμάτιζε την παράνομη και τυχοδιωκτική δραστηριότητά του (ή "έναν εξαιρετικά προσοδοφόρο τρόπο να ανεβάζεις την αδρεναλίνη σου", όπως ο ίδιος την αποκαλούσε).

Κατά τη διάρκεια μιας ληστείας του σε επαρχιακή τράπεζα, ενώ αυτός και το 45άρι του στέκονταν πάνω από τον ταμία που γέμιζε το σάκο με δεσμίδες δολάρια, αντίκρισε λίγα μόλις μέτρα παραπέρα μια νεαρή, όμορφη δεσποινίδα που σχεδόν έκλαιγε από τον τρόμο της. Ήταν η Σεσίλια Γουάιτμπρεντ, ένας μικρός άγγελος με τα πιο βελούδινα χαρακτηριστικά που είχε συναντήσει ποτέ σε γυναικείο πρόσωπο. Και ήταν τόσο εύθραυστη...

Την πλησίασε και γονάτισε δίπλα της προσπαθώντας να την καθησυχάσει, ίσως ήθελε απλά να την αγγίξει. Ήταν ριψοκίνδυνο, αλλά δεν το σκέφτηκε στιγμή. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει αυτοσυγκέντρωση και πολύτιμα δευτερόλεπτα και, τελικά, να περάσει 3 μήνες στις φυλακές της κομητείας, ώσπου να αποδράσει με τρόπο που ακόμα και σε μένα παραμένει εν μέρει αδιευκρίνιστος.

Μέχρι σήμερα, ο βαρυποινίτης Καρμέλο "Jackaliño" Ρόσι, τότε 22 χρονώ παλικαράκι, εξιστορεί στους νεότερους τις 87 μέρες παραμονής του ήρωά μας στη φυλακή της Antigua.

"Hell, I tell thou son. Μπροστά σε 39 αγρίμια φύλακες, 12 θανατοποινίτες και 83 από τους χειρότερους εγκληματίες που υπήρξαν στη γη... ακούμπησε το δίσκο του στο τραπέζι, άναψε το άφιλτρο και εκπνέοντας την πρώτη ρουφηξιά ανακοίνωσε πως θα φύγει από την μπροστινή είσοδο, oh hell, i tell thou".

- Όταν, είπε, καταφέρω να μετατρέψω τον αδύναμο κρίκο της δικής μου αλυσίδας στο δυνατότερο όπλο μου.

"Hell, i really tell thou son, ήταν μόλις η τρίτη μέρα από τότε που τον φέρανε μα κανείς δεν τόλμησε να τον αγγίξει ή να χλευάσει. Κι ας μην είχε ποτέ κανείς αποδράσει απ'αυτό το καταραμένο μέρος, fuckin' hell i tell thou."

Ο θρύλος λέει πως πέρασε το αρχικό διάστημα της δεύτερης θητείας του όπως αρμόζει σε έναν αριστοκράτη που θέλει να εξαφανίσει τα ίχνη του παρελθόντος. Διέσχισε τον Ατλαντικό και με περίσσια κομψότητα και ευφράδεια διοχέτευσε την ακατάπαυστη αδρεναλίνη του στα μεγαλύτερα casino της Ευρώπης. Σε ένα περιβάλλον που οι γυναίκες είναι βασικό συστατικό επιτυχίας, χαλιναγώγησε την αδυναμία του χωρίς ποτέ να την απαρνηθεί αλλά μεγαλοφυώς μετατρέποντάς την στο δυνατότερο χαρτί του στα τραπέζια του black jack. Και γνωρίζοντας ότι η ρουλέτα δεν χαρίζει παρά μόνο δανείζει, ήταν αυτός που πρώτος ανακάλυψε το μοναδικό τρωτό σημείο της βάσει του percentage play. Την απέχθειά της προς τους χθεσινοβραδινούς αφελείς και άπληστους νικητές.

Ξεπέρασε τα όρια του μύθου και πάνω του χρεώνονται όλα τα ανεξιχνίαστα γεγονότα των 80's. Από το ναυάγιο του κοντραμπάντου στη Ζάκυνθο έως την ασύλληπτη ληστεία 300$ mln από το Gardner Museum της Βοστόνης εν έτει 1990.

Το "εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη" του Ηλία Πετρόπoυλου καθώς και η παγκόσμια επιτυχία Oceans 11 είναι απτά παραδείγματα της απαράμιλλης τεχνικής του και της έμπνευσης που προκάλεσε στην 7η τέχνη.

Η δράση του σταμάτησε ξαφνικά, την ίδια περίοδο που η Σεσίλια Γουάιτμπρεντ έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο στο σπίτι της στην Omaha της Nebraska.

Ήταν βροχερό φθινοπωρινό απομεσήμερο του 1991. 28 Νοεμβρίου.

Τεστ συνειδήσεως

2007-11-22T18:35:00.000+02:00

Συναγωνιστή μου, σήμερα γράφω τούτο το κείμενο πίνωντας τον απογευματινό μου καφέ και απολαμβάνοντας δυο κουραμπιέδες. Αν σου φαίνεται παράταιρο να τρώω κουραμπιέδες ένα μήνα και βάλε πριν από τα Χριστούγεννα, μάλλον πρέπει να επανεξετάσεις τα θεμελιώδη σου πιστεύω.

Από την άλλη, αν έχεις αρκετά ανοιχτό μυαλό ώστε να κατανοείς οτι κάποιος φυσιολογικά καταναλώνει χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα όποτε τα λαχταρήσει, όμως δεν σου αρέσουν ιδιαίτερα οι κουραμπιέδες, τότε είναι προφανές οτι δεν έχεις δοκιμάσει ποτέ κουραμπιέ από το εργαστήρι του Χαραμή στη Μονεμβάσια. Μπορείς να μου στείλεις ένα ημέηλ ώστε να παραγγείλω για πάρτι σου.

Κλείνω την αναφορά μου στο υπέροχο αυτό γλύκισμα (που ξεκάθαρα διατηρεί τις ιδιότητες του ανεξαρτήτως ημερομηνίας) εκφράζοντας την απορία πώς το όνομα αυτού του ξεχωριστού ζαχαρωτού μεζέ χρησιμοποιέιται περιπαικτικά σαν συνώνυμο του δειλού, του φοβιτσιάρη και του άπειρου ( "άντε ρε κουραμπιέ" ).

Θέλω να σου ξεκαθαρίσω φιλομαθή επισκέπτη μου, οτι πληρώνω πάντα εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το κάνω καθώς πιστεύω στην αναλογία ατομικής συμπεριφοράς και συλλογικού αποτελέσματος. Με δυο λόγια, αν δεν πλήρωνε κανείς εισιτήριο, τα ΜΜΜ δεν θα είχαν τακτικά έσοδα με αποτέλεσμα η λειτουργία τους να καθίστατω ασύμφορη. Αυτό πιστεύω οτι πρέπει να σε πείσει να πληρώνεις κι εσύ εισιτήριο κάθε φορά που επιβαίνεις σε κάποιο από αυτά τα μέσα. Διαφορετικά, αυτόχρημα μεταμορφώνεσαι σε παράσιτο του συστήματος. Καταναλώνεις χωρίς να προσφέρεις, είσαι άξιος περιθωριοποίησης και δεν δικαιούσαι να απολαμβάνεις καμιά υπηρεσία κοινωνικής ωφέλειας.

Μπορείς να στραβομουτσουνιάσεις αγαπητή μου διαβάζοντας τα παραπάνω. Έχουν πει για μένα οτι είμαι αυστηρός αλλά δίκαιος. Σωστά και τα δύο. Έχουν πει επίσης οτι έχω μεγάλη καρδιά. Έχω. Και γι' αυτό δεν αφορίζω κανέναν μονάχα επειδή διαφωνούμε σε θέματα κοινωνικής αλληλεγγύης και στην αξιολόγηση της κοινωνικής συπεριφοράς. Απλά, στα παραπάνω έχω δίκιο και όποιος διαφωνεί έχει άδικο.

Για να σου αποδείξω όμως οτι δεν κρατάω κακίες και οτι εξετάζω το ζήτημα απ'όλες τις πλευρές, θα προσφέρω μια σύντομη μαθηματική ανάλυση σχετικά με τη σχέση της αξίας του εισιτηρίου και του προστίμου που καλείται να πληρώσει ο παραβάτης. Το σύνηθες πρόστιμο για κάθε μέσο ανέρχεται κάπου ανάμεσα στο 20πλάσιο και στο 60πλάσιο της τιμής του εισιτηρίου. Ας θεωρήσουμε μια μέση τιμή, πχ. το 40πλάσιο.

Πολύ απλά, αν χρησιμοποιείς την υπηρεσία καθημερινά (έστω, πολύ συχνά) και η πιθανότητα να ελεγχθείς είναι μικρότερη από 1 στις 40 για κάθε διαδρομή που κάνεις, τότε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι δεν σε συμφέρει να πληρώνεις εισιτήριο ποτέ.

Η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει οτι σε καμια περίπτωση δεν ελέγχεται κάθε τεσαρακοστός επιβάτης. Θα έλεγα κάπου κοντά στον κάθε πεντακοσιοστό. Με βάση αυτές τις εκτιμήσεις, αν κάνεις 500 δρομολόγια θα ελεγχθείς 1 φορά. Με εισιτήριο 80 λεπτά του ευρώ, θα πληρώσεις 400 ευρώ συνολικά για τα δρομολόγιά σου. Αν όμως ποτέ δεν αγοράζεις εισιτήριο, θα πληρώσεις μια φορά 32 ευρώ. Μπορείς νεοφώτιστε επισκέπτη να κάνεις μόνος τους υπολογισμούς σου.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι οι φορείς που διαχειρίζονται τα δίκτυα των ΜΜΜ στην Αθήνα αφήνουν το πράγμα στην προσωπική κοινωνική συνείδηση του κάθε επιβάτη. Αν δεν είσαι βέβαιος για τη δική σου, απάντησε σε αυτή την ερώτηση: Αύριο θα πληρώσεις εισιτήριο στο μετρό;

Ferrero Rocher

2007-11-19T20:37:00.000+02:00

Αναγνώστη, αυτό σηκώνει ειλικρινή εξομολόγηση.

Μέσω του φίλτατου Στάθη, αυτούνα της Ελευθεροτυπίας, κει που έπινα τον πρωινό σέρτικο, μερακλίδικο καφέ μου, ενημερώθηκα για έναν παλιόφιλο που τα ίχνη του είχα χάσει.

Τον έλεγα γέρο-Daniel αλλά χάριν λόγου ας τον πούμε εδώ "Θανάση".

Ήταν πρώιμο '78, κατά τη διάρκεια ενός κόουστ του κόουστ road trip, παρακολουθώντας περιοδείες αγαπημένων made in US καλλιτεχνών, εντρυφώντας γιάνκικη λογοτεχνία και δαμάζοντας τα κύματα του LA. Αναζητούσα που λες να μάθω, ιδίοις όμμασι, πώς γίνεται κι αυτοί οι άμπαλοι - που παίζουν μπάλα αλλά με τα χέρια, τζίιισους κράιστ - σε πολλές σημαντικές εκφάνσεις των τεχνών όπως λ.χ. μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφος κτλ, είναι ΤΟΣΟ πρωτοπόροι.

Κει που το 'ψαχνα και το 'βρισκα λοιπόν, σε ένα saloon στο Paris του Texas, πέτυχα το "Θανάση". Εν μέσω Johnny Cash, ζεστού Jack - του συνονόματου και των δυο μας - και μασώντας γλυκόπικρο αμερικάνικο tobacco, είπαμε δυο κουβέντες παραπάνω, ήπιαμε στην υγειά της ελευθερίας, αγαλλιάσαμε και αποχαιρετηθήκαμε.

Συ που με ξέρεις φίλε αναγνώστη, γνωρίζεις ότι αν σε πάω, γίνεσαι φιλαράκος μου κείνη τη στιγμή, δε θέλω χρόνο και ιστορίες, πού ήσουνα, τι έκανες, που πας, μαμουσουτού. E, έτσι και με το "Θανάση".

Σα να θυμάμαι πως σε εκείνες κει τις δυο κουβέντες, μίλησε για τους προβληματισμούς και την αγωνία του για τον κόσμο. "Να τον σώσομε", είπε, "μεις είμαστε το μέλλο' αδερφέ", με ωραία αλκοολούχα προφορά του Νότου. Τον κερατούκλη, τον μπαγάσα. Μα το percentage play, δεν θα έπαιζα μια μάρκα πάνω του ότι θα τα κατάφερνε τόσο καλά.

Που λες διαβαστερέ μου φίλε, αφού δούλεψε σε κυβερνητικό οργανισμό πάνω σε θέματα διεθνών σχέσεων και τα λοιπά κει γύρω στο '80, ο αλάνης έγινε επιτηρητής υποθέσεων παροχής οικονομικής βοήθειας σε ξένες χώρες. Βέβαια, του περιόριζαν την παροχή μόνο όπου αυτή συνέδραμε την επίτευξη των στόχων της αμερικανικής πολιτικής αλλά ήτω τόσο καλός που το ξεπέρασε, έκανε ομορφιές τη δύσκολη περίοδο της μεταψυχροπολεμικής εποχής και έλαβε και μετάλλιο. Μαζί με την Πατουλίδου, ήταν η αποκάλυψη του 1992.

Συγκλονισμένοι οι ανώτεροι, τον ανέθεσαν υπεύθυνο, λέει, για την (απο)σταθεροποίηση της οικονομίας, πολιτικής και ασφάλειας των πρώην μελών της ΕΣΣΔ.

Αφού βοήθησε να ορθοποδήσουν απο τον κομμουνισμό και να μεγαλουργήσουν για μια τετραετία, ανέλαβε τη μικρή Λευκορωσία. Η αναστήλωση των Μπελαρούσηδων ήτω γεγονός.

Στα πέριξ του Τσέρνομπιλ ακόμα δακρύζουν ενθυμούμενοι τη συνεργασία του με την Ε.Ε. και τη συνεισφορά του στην επιβολή δημοκρατίας, συντάγματος και ασφάλειας στα πρότυπα που διδάχτηκε απο μικρός. Μην ξεχάσεις ποτέ αναγνώστη μου ότι κατά τη θητεία του χτίστηκε κι ο μύθος του Ολυμπιακού στο Τσουλού(Ch.L.), σ'εκείνο το μυθικό 2-2 στην παράδεισο του Mozir.

Μπαίνοντας στη νέα χιλιετία, επέλεξε να μεγαλουργήσει σε ευρύτερο πλαίσιο ως Αναπληρωτής Βοηθός Γενικός Γραμματέας για τις πολιτικές σχέσεις του ΝΑΤΟ με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων - Φυρομακεδονίτες, Κοσσυφοπέδιοus, Σέρβους, Κροάτες και οιονδήποτε έρμο ζήτησε εθνοκάθαρση, λαο-υπόθετο και lifting.

Διπλασίασε τους προσωπικούς του τίτλους με συνεχές pressing ψηλά και φουλ επίθεση καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, κερδίζοντας το πολυπόθητό Μετάλλιο Υπηρεσίας του ΝΑΤΟ.
Ο οργανισμός, αδυνατώντας να αντισταθεί στο φαινόμενο "Θανάσης", παρακάλεσε για τη συνεισφορά του στην αντιμετώπιση στρατηγικών θεμάτων.

Ήτοι: κάνα δυο πληθυσμιακές ανακατατάξεις, ψιλοσυνοριακέs διαφορές, μειονότητες μη εφησυχασμού ιθαγενών, αναδιανομή πλούτου μεταξύ πλουσίων, προαγωγή όμορφων συνανθρώπων μας και άλλα συναφή, που αντιμετώπιζε η Συμμαχία. Η τρομακτική του επιτυχία στον ομαλό διαμελισμό των ανωτέρω με τέτοιο τακτ, στυλ και άποψη τον έστειλε στη Βαγδάτη '05 ως Διευθυντή του Γραφείου Διοίκησης για την Ανασυγκρότηση του Ιράκ. Ανέλαβε την ομάδα από όλα τα πόστα. Παραγωγός δημοκρατίας - πολέμιος τρομοκρατίας - μάνατζερ κατεδαφίσεων – υπεύθυνος αναθέσεων δημοσίων έργων.

Και τώρα, αυτός ο λαμπρός μικρός θεός, ο διαχειριστής του παγκόσμιου χάρτη και των πληθυσμιακών αλλαγών, βρήκε την επόμενη πρόκληση, ω Θεοί!, σε μία ακόμα ευαίσθητη περιοχή του πλανήτη.

Καλώς όρισες πρέσβη Daniel V. Speckhard.

Ένα δάκρυ συγκίνησης κύλησε απο το μάτι μου και πίκρανε τον καφέ μου.

Μόνο ένα Ferrero Rocher αναμένω όταν θα σηκώνεις το τιμημένο Nobel Ειρήνης.

Και συ αναγνώστη, ξεσκόνισε τους δίσκους σου με τους θρυλικούς Ζικ-Ζακ. Ανέμισε τη μπαντιέρα σιγοτραγουδώντας το αξέχαστο "Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης". Και ψάξε για καλό και για κακό κάτω απο το σπίτι σου, μην έχει γίνει καμια μαλακία και υπάρχει πετρέλαιο.

Πιθανότατα

2007-11-15T00:30:00.000+02:00

Επισκέπτη, πρέπει να ξέρεις τι να περιμένεις όταν σουλατσάρεις στη σελίδα μου. Δεν θα πας ποτέ σε κινέζικο ρεστοράν να ζητήσεις φασολάδα. Έτσι είναι τα πράγματα κι εδώ.

Ο Tzaki o Jazz δεν πιστεύει σε τίποτα. Το ρήμα "πιστεύω" το χρησιμοποιώ μόνο εκτός της κυριολεκτικής σημασίας του. Συνήθως (αν όχι πάντα) μπορείς να το αντικαταστήσεις με το "νομίζω" ή "θεωρώ". Δεν αναφέρομαι μονάχα στο Θεό (καλύτερα θεό) ή στη Μοίρα (μοίρα). Άλλωστε, θεωρώ οτι και ο αθεϊσμός είναι δόγμα.

Όπως μου είχε πει κάποτε ένας καλός φίλος με σπάνια οξυδέρκεια, η ύπαρξη θεού είναι πιθανή, όπως είναι πιθανό να έχει γεννηθεί κάποιος άνθρωπος με 48μιση μύτες και 359 δάχτυλα. Είναι πιθανό. Δεν το νομίζω όμως. Κατ' επέκταση, δεν το "πιστεύω".

Τώρα, επισκέπτη, θα σε σοκάρω:

ΠΙΣΤΕΥΩ στην τύχη. Καλύτερα, Τύχη. Είναι τρομαχτικό το πόσα πράγματα επηρεάζονται από τυχαία γεγονότα τα οποία δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να ελέγξουμε. Ο μικρόνοος επισκέπτης σε αυτό το σημείο θα μετριάσει τη συγκέντρωσή του στο κείμενο, αδικιολόγητα πιστεύοντας οτι προτείνω μια παθητική στάση ζωής.

Όχι θαρραλέε επισκέπτη. Δεν σου προσφέρω έτοιμη δικαιολογία όταν μιλάω για τη σημαντικότατη επιρροή της Τύχης στη ζωή σου. Έχεις ευθύνη. Έχεις άπειρη ευθύνη για το πώς ζεις τη ζωή σου. Αυτό που δεν έχεις όμως, είναι εγγυημένο αποτέλεσμα.

Μπορεί να σου κάτσει η στραβή. Η θεόστραβη. Μπορεί να μοχθείς μια ζωή και να χάσεις τα πάντα σε μισό δευτερόλεπτο χωρίς να φταις. Αντίστοιχα, μπορεί να πιάσεις την καλή εντελώς απροσδόκητα. Χωρίς να έχεις κουνήσει το μικρό σου δαχτυλάκι. Μπορεί να συμβεί κάτι και κάνοντας ακριβώς οτι έκανες μέχρι χθες, αύριο να κολυμπάς σε χρυσάφι.

Σκέψου τον φίλο με τις 48μιση μύτες. Αν στήριζα την ευτυχία μου στην ύπαρξή του, πιθανότατα θα είχα δυστυχήσει βαριά. Όχι σίγουρα, αλλά πιθανότατα. Έτσι και η Τύχη. Αν περιμένεις να κερδίσεις το λαχείο πιθανότατα θα πεθάνεις στην ψάθα.

Πρέπει να παίζεις σύμφωνα με τις πιθανότητες. Αν όλη μέρα κάααααααααααθεσαι, πιθανότατα δεν θα γίνεις πλούσιος. Αν έχεις μια φοβερή, πρωτότυπη επιχειρηματική ιδέα και κάνεις όλα τα σωστά πράγματα για να την αναπτύξεις, πιθανότατα θα βγάλεις αρκετά χρήματα.

Γιατί στα λέω όλ' αυτά; Έγραψα πρόσφατα -και είχες την απέραντη Τύχη να διαβάσεις πιστέ επισκέπτη- σχετικά με το percentage play. Μεγαλώνω. Θεωρώ οτι αυτές τις ημέρες πάνω - κάτω μπαίνω στο δεύτερο μισό του βίου μου και συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο οτι αυτή είναι η στάση ζωής που θέλω να σου κληροδοτήσω νεαρέ μου επισκέπτη.

Πιθανότατα είναι το σημαντικότερο που πρέπει να ξέρεις.

Μοσχαράκι στιφάδο με μακαρόνια

2007-11-11T18:02:00.000+02:00

Αναγνώστη, αν χτύπαγε ένας δικός σου άνθρωπος και είχε άμεση ανάγκη μετάγγισης αίματος, θα ήθελες να υπάρχει διαθέσιμη ποσότητα συμβατού αίματος στα νοσοκομεία της χώρας;

Αναγνώστη, θεωρείς οτι τα αποθέματα αίματος στα νοσοκομεία της χώρας φυτρώνουν με φυσικό τρόπο ή υπάρχουν χάρις στην ευσυνειδησία ορισμένων συνάνθρωπων σου;

Αναγνώστη, ευχαριστιέσαι να απολαμβάνεις (σε περίπτωση που χρειαστεί) την γενναιοδωρία των συνάνθρωπων σου ή θεωρείς οτι πρέπει και εσύ να συμβάλεις στην προσπάθεια αυτή;

Αναγνώστη, γνωρίζεις οτι στη χώρα σου απαιτούνται 600.000 περίπου μονάδες αίματος ετησίως λόγω του υψηλού ποσοστού Μεσογειακής Αναιμίας και του μεγάλου αριθμού τροχαίων ατυχημάτων (πέρα από τις μεταμοσχεύσεις οργάνων που απαιτούν μεγάλες ποσότητες αίματος και προϊόντων του);

Αναγνώστη, ξέρεις πόσο απλή, σύντομη και ασφαλής διαδικασία είναι η αιμοδοσία ή φοβάσαι οτι θα σε πετσοκόψουν, θα μολυνθείς και θα πεθάνεις; Είσαι νούμερο ή καταλαβαίνεις τι σου γίνεται;

Αναγνώστη, έχεις υπόψιν σου οτι μπορείς να δώσεις αίμα οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου σε όλες τις μονάδες αιμοδοσίας όλων των νοσοκομείων της χώρας καθώς και στις κινητές μονάδες αιμοληψίας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη;

Αναγνώστη, γνωρίζεις οτι πολλοί εθελοντές αιμοδότες δίνουν αίμα κάθε 4 μήνες και οτι η τακτική αιμοδοσία αναζωογονεί και τον οργανισμό του δότη αφού κινητοποιεί το μυελό των οστών για να αναπληρώσει το χαμένο αίμα;

Αναγνώστη, το ξέρεις οτι μας καταξοδεύεις και μας κάνεις ρόμπα γιατί -προκειμένου να συγκεντρώσουμε τις απαιτούμενες ποσότητες- αναγκαζόμαστε να εισάγουμε αίμα από τον Ελβετικό Ερυθρό Σταυρό;

Αναγνώστη, το ξέρεις οτι στο τέλος σου προσφέρουν και πορτοκαλαδίτσα;

Αναγνώστη, είσαι μαλάκας; Πάνε δώσε αίμα ρε.

Κι άμα σε ρωτήσουν οι φίλοι σου, πες οτι το 'πε ο Tzaki.

O Tzaki ο Jazz.

Percentage play

2007-11-08T12:20:00.000+02:00

Το "percentage play" ορίζει μια επιλογή. Την επιλογή εκείνη η οποία υπαγορεύεται από τα μαθηματικά δεδομένα της στιγμής. Πιο συγκεκριμένα, το percentage play είναι εκείνη η επιλογή που μεγιστοποιεί το Expected Money Value (EMV), ελληνιστί Αναμενόμενη Χρηματική Αξία.

Όποιος έχει παίξει πόκερ, όπως εγώ στα μεγαλύτερα καζίνο της γαλλικής Ριβιέρας καθόλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 70', γνωρίζει καλά τον όρο "percentage play". Η γοητεία όμως της έννοιας αυτής είναι οτι δεν χρησιμοποιείται μονάχα στα οικονομικά ή στο κουμάρι. Το percentage play είναι πάντοτε παρόν. Αντιπροσωπεύει πάντοτε μια επιλογή, την πιο ορθολογική επιλογή με βάση τα δεδομένα της στιγμής.

Η ομορφιά του πράγματος είναι οτι αν στη θέση των χρημάτων, της απόδοσης και του οικονομικού ρίσκου βάλεις την πιθανότητα να σου κάτσει η γκόμενα, το πόσο καλή είναι η γκόμενα, το τι ρισκάρεις σε περίπτωση που δεν σου κάτσει και όλες τις τριγύρω παραμέτρους (αν δεν σου κάτσει, χάνεις και τη φίλη της, ή μήπως όχι; και αν ξεκινήσεις ανάποδα; αν περιμένεις να κυλήσει η βραδιά, θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα αργότερα, αλλά αν εν τω μεταξύ φύγει; και ποια είναι η πιθανότητα να φύγει; μόλις πήραν κι άλλο ποτό. και αυτός ποιός είναι δίπλα της, είναι μαζί της; η άλλη φαίνεται μόνη της. ναι, αλλά η άλλη δεν είναι τόσο καλή κλπ κλπ κλπ.) αν λοιπόν λέω σχηματίσεις μια τεράστια εξίσωση με όλα αυτά τα δεδομένα τότε θα προκύψει οπωσδήποτε το percentage play, η μια πέρα για πέρα ορθή επιλογή.

Φυσικά, όλα αυτά τα κάνουμε ενστικτωδώς και στιγμιαία. Σπάνια έχουμε πλήρη πληροφόρηση για όλα τα ενδεχόμενα και η εκτίμηση των πιθανοτήτων που χρειάζεται να υπολογίσομε γίνεται και αυτή ενστικτωδώς. ΄Ενα χαμόγελο, ένα βλέμμα, ανεβάζει μια πιθανότητα. Ένα παθιασμένο φιλί στο συνοδό της μάλλον κατεβάζει αρκετά μια άλλη πιθανότητα κ.ό.κ.

Χρησιμοποίησα αναγνώστη, ένα παράδειγμα που ξέρω οτι θα σε διασκεδάσει για να σου περάσω το μήνυμα. Τα δικά μου κριτήριά στον ερωτικό στίβο είναι διαφορετικά. Είμαι ακραία συναισθηματικός άντρας. Το percentage play ισχύει πάντοτε βέβαια, απλά αναπροσαρμόζω τις παραμέτρους.

Δεν σου το παρουσίασα πολύ σοφιστικέ. Αν είσαι διορατικός θα κατάλαβες την καθολική ισχύ του percentage play. Αν πάλι δεν είσαι, δεν έχεις καμιά δουλειά να μαθητεύεις δίπλα στον Tzaki Jazz.

Οι φίλοι μου το ξέρουν. Το καταθέτω και για τους άξιους αλλά ανυποψίαστους αναγνώστες:

Είμαι ο Tzaki ο Jazz και ακολουθώ το percentage play.

Ο Tzaki δε μπορεί να γράψει για τα πάντα

2007-11-05T18:56:00.000+02:00

Το παρακάτω είναι γραμμένο από ένα φίλο του Tzaki.

Του Tzaki του Jazz.

Πόσο γεμάτος θα ήταν ο Tzaki αν μπορούσε να μιλήσει για όλα τούτα τα "μικρά" που συναντά, σκέφτεται και αισθάνεται κάθε μέρα...

Μπα... εγώ που τον ξέρω καλά τον Tzaki σας λέω ότι συνήθως δεν τον απασχολεί καν, του αρκεί η στιγμιαία ζεστασιά της κάθε σκέψης και της κάθε εικόνας.

Δεν είναι δα κι εύκολο να μιλήσει και να γράψει για τα τρία διαφορετικά χρώματα τ' ουρανού όταν ξημερώνει, ούτε για την αίσθηση που έχει όταν κολυμπά γυμνός, ούτε καν για τις μυρωδιές της κατσαρόλας. Αυτές τις μυρωδιές που άλλοτε τον κάνουν να τρελαίνεται με το ενδεχόμενο να γευτεί το περιεχόμενό της κατσαρόλας, κι άλλες φορές του προσφέρουν την "απόλυτη στιγμή" απλά απολαμβάνοντάς τις σκυμμένος από πάνω της.

Ακόμα κι ο Tzaki πολλές φορές δε μπορεί να μιλήσει για τούτα τα πράγματα. Ίσως δε θέλει κιόλας. Γιατί ο Tzaki Jazz ξέρει. Ξέρει ότι δε μπορεί πάντα να αναπαράγει Τη στιγμή.

"Πλαντούμε στην κάθε λέξη. Βλέπουμε ένα δέντρο ανθισμένο, έναν ήρωα, μια γυναίκα, το άστρο της αυγής και φωνάζουμε: "Αχ!" και τίποτα άλλο δε μπορεί να χωρέσει η καρδιά μας. Όταν το "Αχ!" αυτό θελήσουμε, αναλύοντάς το, να το κάμουμε στοχασμό και τέχνη, να το μεταδώσουμε στους ανθρώπους, να το σώσουμε από την ίδια μας τη φθορά, πώς ξευτελίζεται σε λόγια αδιάντροπα, βαμμένα, γεμάτα αγέρα και φαντασιά"

Νίκος Καζαντζάκης

Πάνω στην αλλαγή

2007-11-01T11:06:00.000+02:00

- Φεύγω Νοέμβριε, ήρθε η σειρά σου.

- Άντε, πάνε στο καλό Οκτώβριε. Για άλλη μια φορά ευνοήθηκες, άντε γειά σου τώρα.

- Τι εννοείς Νοέμβριε; Μην κάνεις τόση χαρά, θα ξανάρθω.

- Τι εννοώ, ε; Εννοώ Οκτώβριε οτι κάθεσαι πάντα περισσότερο από όλους τους άλλους -αυτό εννοώ. Δεν φτάνει που είσαι ένας από τους 7 που μένετε μια ημέρα παραπάνω. Όχι, δε φτάνει αυτό. Εσένα σου έχουν δώσει τσόντα μια ώρα μπόνους. Λες και θα τους λέιψεις. Αν είναι δυνατόν! Οποία αδικία!

- Όλο γκρινιάζεις Νοέμβριε, γι'αυτό σε ξαποστέλνουν γρήγορα. Τι να πει κι ο κακομοίρης ο Φλεβάρης δηλαδή; Ο Κουτσοφλέβαρος; Που περιμένει 4 χρόνια ο καψερός να χαρεί λίγο ακόμα; Κι ακόμα και τότε, λειψός είναι..

- Αλαζόνας, αυτό ήσουνα πάντα Οκτώβριε. Κλέβεις μια ώρα από τον Μάρτιο και δε σε νοιάζει καθόλου, σαν να μην έγινε τίποτα.

- Μας έπρηξες πάλι Νοέμβριε. Κάθε χρόνο αυτή η ιστορία γίνεται πάνω στην αλλαγή. Ξινή μου τη βγάζεις. Φεύγω τώρα, μην με προκαλείς. Ξέρεις τι θα γίνει αν μας πάρουν χαμπάρι ότι είμαστε κι οι δύο παρόντες.

- Ξέρω Οκτώβριε, ξέρω. Φύγε. Δε θα γίνω εγώ αιτία αναταραχών. Αλλά να ξέρεις, κάποτε αυτή η αδικία θα αποκατασταθεί. Αυτή η αλαζονεία θα σου γυρίσει μπούμερανγκ. Δώσε τα χαιρετίσματά μου στον Δεκέμβρη, θα τον δώ στην αλλαγή πέστου. Οκτώβριε; Οκτώβριε, με ακούς;; ΜΗ ΜΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΟΚΤΩΒΡΙΕ! ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΑΚΟΜΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ! ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ Ο ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΟΚΤΩΒΡΙΕ;; ΟΚΤΩΒΡΙΕΕΕΕΕΕ................

Περί Θεού επέτειος

2007-10-30T03:17:00.000+02:00

Αν η ύπαρξη Θεού "τεκμηριώνεται" από τις κατά καιρούς περιγραφές "θαυμάτων", δηλαδή συμβάντων που δεν έχουν επιστημονική εξήγηση, τότε το αρχειακό υλικό με τις ενέργειες του Diego Armando Maradona αποτελεί αδιαμφισβήτητο τεκμήριο της ύπαρξής Του.

Και αν το επιχείρημα του πιστού είναι... οτι είναι πιστός, τότε αυτός που είδε με τα μάτια του επαναλαμβανόμενα "θαύματα" από τον ίδιο άνθρωπο, από τον Diego, έχει εκατό φορές πιο δυνατά επιχειρήματα από τον πιστό που πιστεύει γιατί πιστεύει.

Υπάρχουν άθλιοι ποδοσφαιριστές. Υπάρχουν κακοί και μέτριοι. Υπάρχουν καλοί, πολύ καλοί, πάρα πολυ καλοί. Υπάρχουν παιχταράδες. Υπάρχουν και ελάχιστοι μεγάλοι παίχτες. Τέλος, υπάρχει ο Diego Armando Maradona.

Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός. Ξέρω οτι υπάρχει ο Maradona. Από τις 07:30 το πρωί της 30ης Οκτωβρίου του 1960.

Diego, cumpleaños feliz. Que tengas suerte.

Παρέα με τον Johnnie

2007-10-26T11:54:00.000+03:00

Το έχετε δει εκείνο το διαφημιστικό με το ανθρωποειδές που το παίζει θύμα; Διαφημίζει ένα φιλαράκι μου, τον Johnnie τον Walker.

Καλά τα λέει μέχρι ένα σημείο. Συγκινηθήκαμε. Μόνο που στο τέλος κοτσάρει μια γιγάντια παπαριά. I can achieve immortality, λέει, by not wearing out. You can achieve immortality, ξαναλέει, simply by doing one great thing.

Όχι ρε μάγκα. Ο Johnnie δεν θα το ενέκρινε ποτέ αυτό το κλιπάκι. Τονε ξέρω καλά, φάγαμε τα νιάτα μας.

Γαμώ την υστεροφημία χίλιες φορές άμα είναι να γίνω άφθαρτος. Το ίδιο και ο Johnnie. Η ζωή είναι ωραία, είναι όνειρο. Η υστεροφημία είναι μια παιδαριώδης παρηγοριά.

Προτιμώ να ζω παρά να με θυμούνται. Παρέα με τον Johnnie.

Ο Κατάδικος

2007-10-21T20:38:00.001+03:00

Βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο με έναν φυλακισμένο, καταδικασμένο σε θάνατο. Η εκτέλεση είναι προγραμματισμένη σε μια ώρα. Σου ζητάει, σαν τελευταία επιθυμία, να παίξετε ένα ματς τάβλι. Ξεκινάει το παιχνίδι και έχεις φοβερό ζάρι. Ποτέ στη ζωή σου δεν είχες τέτοιο ζάρι. Είναι σαν να παραγγέλνεις και να σου έρχεται. Εν τω μεταξύ, η ώρα περνάει, η εκτέλεση πλησιάζει, οι στιγμές του αντιπάλου σου τελειώνουν. Σκέφτεσαι «πώς είναι δυνατόν να θέλει μια τέτοια ώρα να παίξει τάβλι;». Σαν να μην φτάνει αυτό, τον βλέπεις να τσαντίζεται με το ζάρι σου. Χτυπάει τη γροθιά στο τραπέζι, βρίζει, καταριέται την τύχη σου, την ατυχία του (ποια ατυχία αναρωτιέσαι). Αρχίζεις και νιώθεις πολύ περίεργα. Νιώθεις άβολα, δεν ξέρεις πώς πρέπει να νιώσεις σε μια τέτοια κατάσταση. Ανακαλύπτεις οτι νιώθεις ενοχές -γιατί όμως; Δεν ξέρεις. Αγχώνεσαι, σκέφτεσαι να φύγεις, να σταματήσεις το παιχνίδι εκείνη τη στιγμή.

Από την άλλη όμως, πώς είναι δυνατόν να το σταματήσεις; πώς να αρνηθείς σε έναν μελλοθάνατο την τελευταία του επιθυμία; Το ρολόι στον τοίχο, απέναντί σου, στην πλάτη του, μοιάζει να ορίζει τα πάντα. Το χρόνο που απομένει στον αντίπαλό σου. Το χρόνο μέχρι τη λήξη της παρτίδας. Το χρόνο για να τελειώσει το δικό σου, ιδιόμορφο βασανιστήριο. Την ίδια στιγμή βλέπεις τον κατάδικο να έχει δοθεί ολοκληρωτικά στο παιχνίδι. Ιδρώνει, παίζει μανιωδώς, χτυπάει τα ζάρια, τα στρίβει, μετράει θέσεις, υπολογίζει πιθανότητες. Κυνηγάει τη νίκη πάση θυσία. Το μυαλό σου πάει να σπάσει. Δεν μπορείς να πιστέψεις πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει μερικά ακόμα λεπτά ζωής να έχει δοθεί ψυχή τε και σώματι σε μια παρτίδα τάβλι.

Ενώ πας να λυγίσεις από την παράνοια του όλου πράγματος, να καταρρεύσεις εκεί, στο πάτωμα του ξύλινου τετράγωνου δωματίου «αναμονής εκτέλεσης της ποινής» όπου τα μόνα πράγματα που έχει είναι αυτό το τραπέζι, αυτές τις καρέκλες και αυτό το ρολόι τοίχου, σου καρφώνεται μια σκέψη. «Ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσω είναι να του δώσω αυτό που ψάχνει. Νόημα. Ο κατάδικος απέναντί μου έχει στο μυαλό του αυτή τη στιγμή μόνο αυτό το μαύρο τάβλι και αυτά τα ασπρόμαυρα πούλια. Για εκείνον, αυτή η παρτίδα είναι ό,τι σημαντικότερο υπάρχει στη ζωή του. Αναζητά ένα δίκαιο αγώνα και αυτό ακριβώς του οφείλω».

Μετά δυο ζαριές έχεις καταφέρει να μπεις πλήρως στο ρόλο. Σιγά-σιγά καταλαβαίνεις οτι δεν προσπαθείς καν. Εκεί που ήθελες να ανοίξει η γη και να σε καταπιεί τώρα βλέπεις τον εαυτό σου να παρασύρεται από μια έντονη επιθυμία για νίκη. Είναι σαν χείμαρρος αυτό που νιώθεις. Ξαφνικά καταλαβαίνεις οτι ποτέ στο παρελθόν δεν είχες θελήσει τη νίκη τόσο έντονα όσο τώρα. Εκείνη τη στιγμή, σε εκείνο το δωμάτιο με τους δεσμοφύλακες απ’έξω έτοιμους ανά πάσα στιγμή να μπουν στο δωμάτιο και να οδηγήσουν τον κατάδικο στην ηλεκτρική καρέκλα, ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία νιώθεις για πρώτη φορά πόσο μεγάλη συγκίνηση μπορεί να σου προσφέρει μια ασήμαντη παρτίδα τάβλι.

Όμως τα πράγματα δεν σταματάνε εκεί. Τώρα ο κατάδικος έφερε αυτό το πολυπόθητο έξι-άσσο και έκανε την πόρτα που χρειαζόταν για να σε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Τσαντίζεσαι. Είναι εντελώς τρελό, αλλά έχεις τσαντιστεί με τον κατάδικο, με το μελλοθάνατο, με τον αντίπαλό σου που του μένουν 5’ ακόμα σύμφωνα με το ρολόι του τοίχου. Έχεις πραγματικά τσαντιστεί όσο ποτέ, είσαι έξω φρενών. Το ματς πήγαινε τόσο καλά για σένα και ξαφνικά.. αυτό το καταραμένο 6-1 τα αλλάζει όλα. ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ. Ο κατάδικος υπομειδιά. Αυτό σε εξοργίζει, σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου. Εύχεσαι να, να... Θες να τον χτυπήσεις! Πώς μπορεί να σου το κάνει αυτό; Αυτό είναι άδικο! Άδικο! Ο κατάδικος σαν να διαβάζει τη σκέψη σου, με δυσκολία πνίγει ένα αυθόρμητο γέλιο. Τον κοιτάς και συνοφρυωμένος ξαναγυρίζεις στο τάβλι. Πρέπει κάτι να κάνεις. Κάτι θεαματικό που θα τα ανατρέψει όλα. Ο χρόνος σου τελειώνει. Δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει..

Όμως είναι πολύ αργά. Ο κατάδικος πλέον δεν κρατιέται. Τον έχει πιάσει νευρικό γέλιο, έχει λυθεί, κρατάει την κοιλιά του και το πρόσωπό του είναι κατακόκκινο, σαν παντζάρι. Σου την έφερε! Το ξέρεις και το ξέρει. Σε κέρδισε και δεν θα υπάρξει ρεβάνς σε αυτό το ματς. Ποτέ. Κοιτάς το ρολόι του τοίχου. Ούτε ένα λεπτό δεν μένει... Κοιτάς τον κατάδικο. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνουν οι δεσμοφύλακες και πιάνουν τον κατάδικο από τα δυο μπράτσα. Έχει δακρύσει από τα γέλια και η ωμή πραγματικότητα δεν είναι ικανή να τον συνεφέρει. Οι δεσμοφύλακες τον σέρνουν προς την έξοδο. Δεν είναι ικανός ούτε να σταθεί όρθιος από τα γέλια... Η πόρτα κλείνει. Από το διάδρομο ακούγονται ακόμα τα χαχανητά του κατάδικου και εσύ έχεις μείνει μόνος σου με το ρολόι του τοίχου. Στέκεσαι στη μέση του δωματίου ανήμπορος. Ηττημένος.

Μετά από μερικές ώρες, καταβεβλημένος από τις ανελέητες σκέψεις που δεν σε αφήνουν στιγμή να ηρεμήσεις, βρίσκεσαι στο σπίτι σου. Κάθεσαι στο τραπέζι της κουζίνας και τρως... αυτό το υπέροχο κοκκινιστό μοσχάρι με τα μακαρόνια. Είναι τόσο νόστιμο! Πρώτη φορά τρως κάτι τόσο νόστιμο. Δεν θέλεις να την καταπιείς αυτή τη μπουκιά. Θα ήθελες να διαρκέσει για πάντα, είναι.. είναι θεσπέσιο! Αλλά, μια στιγμή. Αυτό ακριβώς το μοσχάρι, μαγειρεμένο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από την ίδια ακριβώς γυναίκα (τη γυναίκα σου) το έχεις φάει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν. Ποτέ όμως δεν σου είχε φανεί τόσο νόστιμο. Κι αυτό το κρασί.. σκέτο νέκταρ..

Περνάς το βράδυ κάνοντας έρωτα στη γυναίκα σου όπως δεν είχες κάνει ποτέ στο παρελθόν. Είσαι δεκαεννιά χρόνια παντρεμένος με αυτή τη γυναίκα αλλά ποτέ δεν είχες απολαύσει τόσο έντονα μια βραδιά μαζί της. Για την ακρίβεια, πότε δεν είχες απολαύσει τίποτα τόσο έντονα όσο τα πάντα εκείνο το βράδυ. Όλα έχουν μπει στη θέση τους ξαφνικά. Είσαι πανευτυχής! Πρώτη φορά στη ζωή σου νιώθεις τόσο τυχερός, τόσο ολοκληρωμένος.. Το επόμενο πρωί σηκώνεσαι και νιώθεις πούπουλο, πάνλαφρος. Φτιάχνεις τον καφέ σου, διαβάζεις την εφημερίδα σου, δίνεις ένα φιλί στη γυναίκα σου και ξεκινάς για τη δουλειά σου σφυρίζοντας.. Έχει λαμπερό ήλιο και καταγάλανο ουρανό. Αποφασίζεις να κάτσεις για μια στιγμή στο παγκάκι του δρόμου. Θες να ρουφήξεις αυτές της στιγμές.. που τις έχεις ξαναζήσει χιλιάδες φορές, αλλά όχι έτσι.

Ο κατάδικος. Αυτός ευθύνεται για όλα. Σου πήρε κάτι που δεν επιστρέφεται. Το πήρε μαζί του για πάντα. Δεν μπορούσες να του αντισταθείς γιατί εκείνες τις στιγμές ήταν παντοδύναμος, πανίσχυρος. Είχε μερικά λεπτά ζωής και όλη τη δύναμη του κόσμου στα χέρια του. Έζησε με τόση ένταση αυτή την παρτίδα τάβλι μαζί σου γιατί ήταν ό,τι σημαντικότερο είχε. Έφυγε από τη ζωή σου εντελώς ξαφνικά, αντλώντας τη μέγιστη δυνατή ικανοποίηση από κάτι τόσο τετριμμένο, από μια παρτίδα τάβλι.. Σηκώνεσαι να συνεχίσεις το δρόμο σου χωρίς ουσιαστικά να βλέπεις μπροστά σου. Και τότε ακούς ένα τρομαχτικό ήχο από φρενάρισμα ακριβώς δίπλα σου. Κοιτάς χαμένος και βλέπεις ένα φορτηγό να τραντάζεται ερχόμενο προς το μέρος σου. Μένεις ακίνητος, δεν μπορείς να κουνήσεις ούτε το δάχτυλό σου, είσαι ακινητοποιημένος..

Ο οδηγός παλεύει να κρατήσει το φορτηγό στο δρόμο και ταυτόχρονα να σε αποφύγει. Είναι σαν να βλέπεις ταινία. Είσαι εντελώς ανήμπορος να αντιδράσεις και όμως το φορτηγό πλησιάζει ολοένα και περισσότερο. Βλέπεις τον οδηγό, την πινακίδα, τα φώτα. Τελευταία προσπάθεια. Στρίβει το τιμόνι. Φρενάρει, το όχημα σέρνεται, στριφογυρίζει και...

σταματά δυο βήματα από το ατσαλωμένο σου κορμί.

Ο κατάδικος πέθανε, εσύ γλίτωσες – Κατάδικε.

Shit happens.

2007-10-09T03:57:00.000+03:00

Σουρ.

Λιβ ουιδ ιτ, ντηλ ουιδ ιτ.

Δεν καταννοώ

2007-09-28T14:20:00.000+03:00

Τι σημαίνει "έχει ανατραπεί το παγκόσμιο κλιματικό σύστημα, υπάρχουν πια μόνο δυο εποχές";

Ο καιρός είναι πιο δροσερός από τον Αύγουστο και πιο ζεστός από τον Γενάρη. Τι δύο εποχές και κουραφέξαλα;

Αναρωτιέμαι.

I wonda, really. I wonda.

Κρίμα

2007-09-26T01:58:00.000+03:00

Ένα παλικάρι που ξέρω, καλό παλικάρι, τονε χτύπησε η ατυχία.

Έχει αμυγδαλίτιδα και πονάω γι' αυτό(ν).

Θα γιάνει.